Vertrouwen

Een ongeluk komt zelden alleen. Na onze perikelen met het hekanker in Kilada, breekt bij ons vertrek uit de ankerbaai van Vivari het boeganker spontaan van de ketting. Gelukkig gebeurt het pas als het anker helemaal binnen is. Zodra de stok van het anker op de boegspriet slaat, valt de verbindingswartel in onderdelen uit elkaar. Ik slaak een kreet van verbijstering en dank onze beschermengel, wie het ook mag zijn. Als dit eerder was gebeurd, waren we misschien met z’n allen slapend op de rotsen geëindigd.

Lees verder Vertrouwen
Advertenties

Anker op

Porto Helio heeft een prachtig kerkje, maar doet onze harten verder niet sneller kloppen. Het stadje is heet, druk en toeristischer dan verwacht. In de grote ankerbaai liggen we tussen veel verlaten jachten met uitzicht op een eveneens verlaten jachthaven in aanbouw. Watertaxi’s en huurbootjes scheuren doorlopend vlak langs Coco en laten ons klotsend achter. Op de kade laat ik Jack uit tussen onopgehaald huisafval en op straat bivakkerende zigeunerfamilies. Al met al een wat troosteloze plek, dus de volgende ochtend gaat het anker op en varen we verder de Argolische Golf op naar Kilada.

Lees verder Anker op

Zwavelbad

Een penetrante rotte eierenlucht, zoals van de stinkbommetjes die we vroeger afstaken tijdens de muziekles van meneer Vink, de laatste echte Kruisheer op het Kruisheren Kollege te Uden, een schel scheidsrechtersfluitje van de havenmeesteres als reactie op ons binnenvaren en een bord bij de ingang met verboden voor respectievelijk ankeren, catamarans en schepen langer dan 47 foot: we zijn aangekomen in Methana Marina.

Lees verder Zwavelbad

Angsthazen

‘Scaredy-cats’ noemen Amerikaanse bootvrienden ons gekscherend, als we ze vertellen van onze twijfels over het varen op de Egeïsche Zee. Angsthazen dus. Volgens hen valt het allemaal wel mee. Adriaan van zeiljacht de ‘Bataaf’ spreekt er met meer ontzag over. Teveel wind, zegt hij en hij vertelt over de zeiler uit Aken die er tot twee keer toe in blinde angst zijn schip verliet en nu geen verzekering meer kan krijgen.

Lees verder Angsthazen

Verhit

Met een donkerrood aangelopen hoofd beent de vrouw over de kade langs onze Coco naar haar boot verderop. Het zweet parelt over haar gezicht. Ze sleurt een steekkarretje met twee jerrycans diesel achter zich aan, maar lijkt zélf het meeste explosiegevaar op te leveren. Haar man volgt op veilige afstand met de derde jerrycan bungelend aan z’n arm. Hij ziet er ook verhit uit, maar kijkt berustend. Blijkbaar is de benzinepomp in Itea toch iets verder lopen dan hun relatie bij veertig graden Celsius verdraagt.

Lees verder Verhit

Should I stay or…?

Het is een terugkerend dilemma zolang we onderweg zijn: ‘should I stay or should I go?’ De eerste anderhalf jaar van onze reis is het vrij duidelijk: als het weer het toestaat, gaan we. We zijn immers onderweg naar Griekenland. Daarna zijn we nóg een tijdje onderweg: naar een veilige winterhaven, een nieuwe boot, stalling voor de oude boot etc. Inmiddels hebben we geen reisdoel meer, dus we zijn vrij om te kiezen: blijven of gaan. En dat blijkt soms nog een best lastige keuze.

Lees verder Should I stay or…?

Naar de dokter

Zaterdagnacht word ik wakker van een stekende pijn in mijn scheenbeen. De pijn is zo hevig dat ik er niet meer van kan slapen. Jackie is vrolijk als altijd als ik om zes uur maar vast opsta en we lopen ons vaste ochtendrondje.

Lees verder Naar de dokter