Sonnet van de zee

Gnabben, gnabben, gnabben? Herwilderde taal?
Mijn taal kent geen woorden
Geen loze beloften en vage akkoorden
Doe effe normaal!

Mijn dadentaal is non-verbaal
Zij praat niet, maar doet
In eeuwige ritmes van eb en van vloed
Ik besta alleen op wereldschaal

Ik ben de aarde
Geen aarde zonder zee
Ik draag al het leven in mij mee
Zonder mij heeft het geen waarde

AI-Zee? Een lerende taalmachien?
Daar kan ik echt niks mee
Als geesten uit de flessenpost van zee
Stuur ik jullie liever Ida en Katrien

Want jullie bedreigen mijn bestaan
Zeesnot bedekt mijn golven
Stranden onder dode dieren bedolven
Orka's vallen zeiljachten aan

Ik heb het warm, steeds warmer,
Heb koorts en kook van woede
Een virus kan ons misschien voor nog meer ellende behoeden
Ben ik weer wat mensen armer

Maar de moordenaar ben jij
Vervuiling, overconsumptie, CO2
Het kan je toch niet schelen

Je graaft je graf en staat er lachend bij,
Neemt onschuldige slachtoffers met je mee
Waarom kunnen jullie mij niet delen?

De wereld staat in brand

Een grote veerboot volgeladen met honderden mensen vaart weg van het strand volledig omsloten door een donkerrode vlammenzee. De hel is op aarde. Hier en nu. De apocalyptische beelden van de oncontroleerbare, al dagen voortrazende branden op het eiland Evia staan voor eeuwig op mijn netvlies gegrift.

Lees verder De wereld staat in brand

Op bezoek

Met een negatieve test op zak en een backpack op onze rug gingen ik (Sophie) en mijn moeder (Moniek, zus van Ron) naar Griekenland voor een familiebezoek. Mijn zus Cleo kwam er een paar maanden geleden al achter dat een rolkoffer niet optimaal is op een zeilboot. Dus namen wij een goedgevulde backpack mee. Ron en Matty hadden al een leuke route langs meerdere plaatsjes uitgestippeld zodat we zoveel mogelijk van Griekenland konden zien.

Lees verder Op bezoek

Tussen de regels door

‘Hoe spel je dat?’, vraagt de slecht Engels sprekende meneer van de havenpolitie als ik onze bootnaam ‘Coco’ noem. ‘Charley uuuuh… Otto’, stamel ik twee keer onzeker. Het internationale scheepvaart spellingsalfabet is wat weggezakt in mijn geheugen. ‘Oscar’ moest het natuurlijk zijn. Gelukkig krijgen we desalniettemin toestemming om te vertrekken uit de Rougas baai, net iets oostelijk van Vonitsa.

Lees verder Tussen de regels door

Op de werf

‘No problem’, zegt de visser, maar ik betwijfel het ten zeerste als ik de grote witte Griekse herdershond met opgetrokken lippen en een opengesperde bek op ons af zie komen. Onze onbevreesd blaffende Sammie lijkt zijn eerste doelwit. Terwijl ik een dikke bamboestok met twee handen zo hoog mogelijk boven mijn hoofd hef, kijk ik recht in zijn bek. Hij deinst niet terug. Dan sla ik de stok met al mijn kracht op zijn kop. Hij breekt. Bamboe is niet sterk. Gelukkig druipt de hond toch af. Opgelucht, maar nog enigzins natrillend, stappen we de taverne in, waar we zojuist zijn uitgenodigd voor de restanten van de paasdis. Kalo Pascha (mooie Pasen)!

Lees verder Op de werf

Vier jaar vrij

For English click here

Het is op een donderdag – inmiddels iets meer dan vier jaar geleden – dat ik voor het laatst de deur van mijn werkplek achter me dicht trek. Vrijdags dragen we ons lege huis over aan de nieuwe eigenaren. Diezelfde dag rijden we voor het laatst in onze volgepakte en ook reeds verkochte VW Polo naar Kollum. Het duurt drie dagen voor al onze laatste bezittingen eindelijk een plekje vinden in ons zeilende huis: een zeven meter lange Cornish Crabber. Het grote avontuur kan beginnen. Of eigenlijk is het al begonnen.

Lees verder Vier jaar vrij

Kleine wereld

For English click here

Even zakt de moed me in mijn schoenen. Als ik met Dagmar de Lidl in Arta inloop, zie ik dat de schappen met ‘niet-essentiele’ artikelen alweer met rood-wit lint en plastic hoezen zijn afgedekt. Waarschijnlijk betekent dit dat onze regio Arta nu ook van ‘rood’ naar ‘diep rood’ is gegaan, de lockdownregels weer strenger zijn geworden en onze wereld weer een stukje kleiner.

Lees verder Kleine wereld

Hondenleven

‘Dja skilos?’ (voor de hond), vraag ik op mijn beste Grieks aan de slagersvrouw. ‘Aaah, kokkalla…’, roept ze enthousiast en draait zich om. Ik ben benieuwd waar ze mee terug gaat komen. Dan zie ik haar de afvalbak naast de slagerstafel openen en een plastic tas vullen. Als ik de inhoud inspecteer kijk ik in zes grote, vragende ogen van drie gevilde lamskopjes en nog wat ander slachtafval. Afrekenen hoeft niet. Ik bedank haar vriendelijk. Onze honden hebben vanavond weer een feestmaal.

Lees verder Hondenleven

Stil

Het is stil. Stiller dan stil. Zo stil is het zelfs in Koronisia niet eerder geweest. We zitten midden in de tweede Griekse lockdown, er is een avondklok ingesteld en het is bijna winter. Maar de stilte stoort me niet. Integendeel, ik geniet er steeds meer van. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik al die jaren zónder stilte heb kunnen leven.

Lees verder Stil

(On)begrensde mogelijkheden

Zomer 2021 over de rivieren naar Nederland en deze winter alvast naar Italië. Dat lijkt ons wel wat als we ruim een maand geleden aankomen in het ons zo vertrouwde Koronisia. Maar hoe langer we het erover hebben, hoe meer beren we op de weg zien. Dus blijven we voorlopig waar we zijn: in Koronisia.

Lees verder (On)begrensde mogelijkheden