Tussen de regels door

‘Hoe spel je dat?’, vraagt de slecht Engels sprekende meneer van de havenpolitie als ik onze bootnaam ‘Coco’ noem. ‘Charley uuuuh… Otto’, stamel ik twee keer onzeker. Het internationale scheepvaart spellingsalfabet is wat weggezakt in mijn geheugen. ‘Oscar’ moest het natuurlijk zijn. Gelukkig krijgen we desalniettemin toestemming om te vertrekken uit de Rougas baai, net iets oostelijk van Vonitsa.

Lees verder Tussen de regels door

Op de werf

‘No problem’, zegt de visser, maar ik betwijfel het ten zeerste als ik de grote witte Griekse herdershond met opgetrokken lippen en een opengesperde bek op ons af zie komen. Onze onbevreesd blaffende Sammie lijkt zijn eerste doelwit. Terwijl ik een dikke bamboestok met twee handen zo hoog mogelijk boven mijn hoofd hef, kijk ik recht in zijn bek. Hij deinst niet terug. Dan sla ik de stok met al mijn kracht op zijn kop. Hij breekt. Bamboe is niet sterk. Gelukkig druipt de hond toch af. Opgelucht, maar nog enigzins natrillend, stappen we de taverne in, waar we zojuist zijn uitgenodigd voor de restanten van de paasdis. Kalo Pascha (mooie Pasen)!

Lees verder Op de werf

Vier jaar vrij

For English click here

Het is op een donderdag – inmiddels iets meer dan vier jaar geleden – dat ik voor het laatst de deur van mijn werkplek achter me dicht trek. Vrijdags dragen we ons lege huis over aan de nieuwe eigenaren. Diezelfde dag rijden we voor het laatst in onze volgepakte en ook reeds verkochte VW Polo naar Kollum. Het duurt drie dagen voor al onze laatste bezittingen eindelijk een plekje vinden in ons zeilende huis: een zeven meter lange Cornish Crabber. Het grote avontuur kan beginnen. Of eigenlijk is het al begonnen.

Lees verder Vier jaar vrij

Kleine wereld

For English click here

Even zakt de moed me in mijn schoenen. Als ik met Dagmar de Lidl in Arta inloop, zie ik dat de schappen met ‘niet-essentiele’ artikelen alweer met rood-wit lint en plastic hoezen zijn afgedekt. Waarschijnlijk betekent dit dat onze regio Arta nu ook van ‘rood’ naar ‘diep rood’ is gegaan, de lockdownregels weer strenger zijn geworden en onze wereld weer een stukje kleiner.

Lees verder Kleine wereld

Hondenleven

‘Dja skilos?’ (voor de hond), vraag ik op mijn beste Grieks aan de slagersvrouw. ‘Aaah, kokkalla…’, roept ze enthousiast en draait zich om. Ik ben benieuwd waar ze mee terug gaat komen. Dan zie ik haar de afvalbak naast de slagerstafel openen en een plastic tas vullen. Als ik de inhoud inspecteer kijk ik in zes grote, vragende ogen van drie gevilde lamskopjes en nog wat ander slachtafval. Afrekenen hoeft niet. Ik bedank haar vriendelijk. Onze honden hebben vanavond weer een feestmaal.

Lees verder Hondenleven

Stil

Het is stil. Stiller dan stil. Zo stil is het zelfs in Koronisia niet eerder geweest. We zitten midden in de tweede Griekse lockdown, er is een avondklok ingesteld en het is bijna winter. Maar de stilte stoort me niet. Integendeel, ik geniet er steeds meer van. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik al die jaren zónder stilte heb kunnen leven.

Lees verder Stil

(On)begrensde mogelijkheden

Zomer 2021 over de rivieren naar Nederland en deze winter alvast naar Italië. Dat lijkt ons wel wat als we ruim een maand geleden aankomen in het ons zo vertrouwde Koronisia. Maar hoe langer we het erover hebben, hoe meer beren we op de weg zien. Dus blijven we voorlopig waar we zijn: in Koronisia.

Lees verder (On)begrensde mogelijkheden

#Meedoen

Mijn hele leven is het nooit echt gelukt: meedoen. Inmiddels heb ik mijn pogingen dan ook maar definitief gestaakt. ‘Het is toch geen vlucht, hè?’, vroegen sommigen zich verontrust af toen we aankondigden ons zekere bestaan in Nederland op te geven, op een 24 foots Cornish Crabber te gaan wonen en naar Griekenland te varen. ‘Nee, tuurlijk niet’, mompelde ik dan het sociaal gewenste antwoord. Inmiddels durf ik het wel toe te geven: ‘Ja hoor, het is óók een vlucht’. Een vlucht weg van het meedoen.

Lees verder #Meedoen

Hachelijk avontuur

Onder de navigatietafel herinneren een rondslingerende brandblusser en doppenset nog aan onze hachelijke, zenuwslopende tocht weg uit Meltemiland. Het begint allemaal op het kleine Cycladeneiland Koufonisi net onder Naxos. Een avontuurlijke tocht, dat wel. Maar niet van dat avontuur waar je op zit te wachten.

Lees verder Hachelijk avontuur

Van niks naar nergens

Als de weersvoorspelling dan eindelijk twee rustiger dagen aangeeft, zijn we er klaar voor. De voorraden zijn maximaal aangevuld, want we weten niet hoe lang het duurt voor we weer voorzieningen zoals stromend water en een winkel tegenkomen. Als we dubbel gereefd toch nog op topsnelheid de baai uitzeilen, vragen we ons af wat er van de ‘rustige’ weersvoorspelling uit gaat komen. Zodra we de beschutting van de baai achter ons laten, komen daar de hoge golven bij die nog doorstaan van twee weken harde wind. Het wordt een zware tocht. Met de golven zo goed als dwars op de boot wanen we ons geregeld in een wasmachine. Gelukkig zit de snelheid er wel goed in en pakken we vroeg in de middag een mooring op in de perfect beschutte oostelijke baai van het bijna onbewoonde eilandje Levitha.

Lees verder Van niks naar nergens