Te vroeg juichen

De volgende ochtend staan we met een dubbele kater op. Van ons feestje van gisteren en van de teleurstelling dat ook Kos geen goede haven blijkt. We hebben weer eens te vroeg gejuicht. Tijd voor plan X.

Lees verder Te vroeg juichen

Plan B

Het is weer eens zover: plan B treedt in werking. Zo enthousiast als we waren over ons tijdelijke winterverblijf op Kasos, zo zenuwachtig houden we nu het weerbericht in de gaten om te kijken wanneer we er weer weg kunnen komen. Wanneer leren we het nou eens: zeg nooit wat je gaat doen, want het loopt toch altijd anders.

Lees verder Plan B

Een warm onthaal

Een licht gevoel van zeeziekte maakt zich van me meester als we motorzeilend, net te hoog aan de wind, uit de baai bij Sitia proberen weg te komen. Het is voor het eerst sinds ons vertrek inmiddels zo’n 2,5 jaar geleden. Niemand is voor altijd gevrijwaard van zeeziekte, heb ik ooit gelezen. Nog zo’n 3 uur tot we de kaap gerond hebben en af kunnen vallen richting Kasos. Als we dat volhouden en de wind niet teveel tegen blijft staan, komt de rest ook goed, zo praten we onszelf moed in.

Lees verder Een warm onthaal

Parttime paradijs

Het is 3 september 7 uur ’s ochtends als ik samen met de Captain in de bijboot stap. We liggen voor anker bij Gramvoussa, een klein eilandje ten noordwesten van Kreta. De toeristen zijn nog niet gearriveerd, de vissers zijn gaan vissen en de tweede zeilboot die er vannacht voor anker lag, is ook alweer vertrokken. We zijn helemaal alleen op Gramvoussa. Alleen in het paradijs. Met z’n drietjes op ons eigen onbewoonde eiland.

Lees verder Parttime paradijs

Schril contrast

Eindelijk is het zover. Na een dikke week verwaaid liggen in Monemvasia kunnen we doorvaren naar Kythira, een eilandje op onze route naar Kreta. De omstandigheden lijken redelijk te zijn met alleen in de ochtend nog wat veel wind en golven. Met zonsopkomst en een eerste kop koffie gooien we los. Alles is rustig. Het belooft een prachtige dag te worden. Niets doet vermoeden dat dit voorlopig ook ons laatste bakkie koffie was.

Lees verder Schril contrast

Kuip TV

Het is nog donker als ik wakker word. ‘Waar zijn we ook alweer?’, schiet het door mijn hoofd. Het waait hard. De landvasten rukken aan onze Coco. Ik ben er niet gerust op. Na een uurtje wakker liggen, luisteren en loeren door de patrijspoortjes sta ik met het eerste streepje daglicht op. Ik ben niets te vroeg. Het is chaos in het haventje van Monemvasia.

Lees verder Kuip TV

Vertrouwen

Een ongeluk komt zelden alleen. Na onze perikelen met het hekanker in Kilada, breekt bij ons vertrek uit de ankerbaai van Vivari het boeganker spontaan van de ketting. Gelukkig gebeurt het pas als het anker helemaal binnen is. Zodra de stok van het anker op de boegspriet slaat, valt de verbindingswartel in onderdelen uit elkaar. Ik slaak een kreet van verbijstering en dank onze beschermengel, wie het ook mag zijn. Als dit eerder was gebeurd, waren we misschien met z’n allen slapend op de rotsen geëindigd.

Lees verder Vertrouwen