Parttime paradijs

Het is 3 september 7 uur ’s ochtends als ik samen met de Captain in de bijboot stap. We liggen voor anker bij Gramvoussa, een klein eilandje ten noordwesten van Kreta. De toeristen zijn nog niet gearriveerd, de vissers zijn gaan vissen en de tweede zeilboot die er vannacht voor anker lag, is ook alweer vertrokken. We zijn helemaal alleen op Gramvoussa. Alleen in het paradijs. Met z’n drietjes op ons eigen onbewoonde eiland.

Lees verder Parttime paradijs
Advertenties

Schril contrast

Eindelijk is het zover. Na een dikke week verwaaid liggen in Monemvasia kunnen we doorvaren naar Kythira, een eilandje op onze route naar Kreta. De omstandigheden lijken redelijk te zijn met alleen in de ochtend nog wat veel wind en golven. Met zonsopkomst en een eerste kop koffie gooien we los. Alles is rustig. Het belooft een prachtige dag te worden. Niets doet vermoeden dat dit voorlopig ook ons laatste bakkie koffie was.

Lees verder Schril contrast

Kuip TV

Het is nog donker als ik wakker word. ‘Waar zijn we ook alweer?’, schiet het door mijn hoofd. Het waait hard. De landvasten rukken aan onze Coco. Ik ben er niet gerust op. Na een uurtje wakker liggen, luisteren en loeren door de patrijspoortjes sta ik met het eerste streepje daglicht op. Ik ben niets te vroeg. Het is chaos in het haventje van Monemvasia.

Lees verder Kuip TV

Vertrouwen

Een ongeluk komt zelden alleen. Na onze perikelen met het hekanker in Kilada, breekt bij ons vertrek uit de ankerbaai van Vivari het boeganker spontaan van de ketting. Gelukkig gebeurt het pas als het anker helemaal binnen is. Zodra de stok van het anker op de boegspriet slaat, valt de verbindingswartel in onderdelen uit elkaar. Ik slaak een kreet van verbijstering en dank onze beschermengel, wie het ook mag zijn. Als dit eerder was gebeurd, waren we misschien met z’n allen slapend op de rotsen geëindigd.

Lees verder Vertrouwen

Zwavelbad

Een penetrante rotte eierenlucht, zoals van de stinkbommetjes die we vroeger afstaken tijdens de muziekles van meneer Vink, de laatste echte Kruisheer op het Kruisheren Kollege te Uden, een schel scheidsrechtersfluitje van de havenmeesteres als reactie op ons binnenvaren en een bord bij de ingang met verboden voor respectievelijk ankeren, catamarans en schepen langer dan 47 foot: we zijn aangekomen in Methana Marina.

Lees verder Zwavelbad

Angsthazen

‘Scaredy-cats’ noemen Amerikaanse bootvrienden ons gekscherend, als we ze vertellen van onze twijfels over het varen op de Egeïsche Zee. Angsthazen dus. Volgens hen valt het allemaal wel mee. Adriaan van zeiljacht de ‘Bataaf’ spreekt er met meer ontzag over. Teveel wind, zegt hij en hij vertelt over de zeiler uit Aken die er tot twee keer toe in blinde angst zijn schip verliet en nu geen verzekering meer kan krijgen.

Lees verder Angsthazen

Should I stay or…?

Het is een terugkerend dilemma zolang we onderweg zijn: ‘should I stay or should I go?’ De eerste anderhalf jaar van onze reis is het vrij duidelijk: als het weer het toestaat, gaan we. We zijn immers onderweg naar Griekenland. Daarna zijn we nóg een tijdje onderweg: naar een veilige winterhaven, een nieuwe boot, stalling voor de oude boot etc. Inmiddels hebben we geen reisdoel meer, dus we zijn vrij om te kiezen: blijven of gaan. En dat blijkt soms nog een best lastige keuze.

Lees verder Should I stay or…?