Van niks naar nergens

Als de weersvoorspelling dan eindelijk twee rustiger dagen aangeeft, zijn we er klaar voor. De voorraden zijn maximaal aangevuld, want we weten niet hoe lang het duurt voor we weer voorzieningen zoals stromend water en een winkel tegenkomen. Als we dubbel gereefd toch nog op topsnelheid de baai uitzeilen, vragen we ons af wat er van de ‘rustige’ weersvoorspelling uit gaat komen. Zodra we de beschutting van de baai achter ons laten, komen daar de hoge golven bij die nog doorstaan van twee weken harde wind. Het wordt een zware tocht. Met de golven zo goed als dwars op de boot wanen we ons geregeld in een wasmachine. Gelukkig zit de snelheid er wel goed in en pakken we vroeg in de middag een mooring op in de perfect beschutte oostelijke baai van het bijna onbewoonde eilandje Levitha.

Lees verder Van niks naar nergens

Blauwe zone

Het blauw van de lucht gaat hier bijna naadloos over in het blauw van de zee, maar dat is niet wat ze bedoelen met ‘blauwe zone’. Die term verwijst naar een aantal gebieden op de wereld waar de mensen meetbaar langer leven en relatief veel honderdjarigen voorkomen. Het eiland Ikarias is er één van. Ik twijfel nog of ik zelf honderd wil worden, maar voor het geval dat, wil ik wel graag weten hoe ze dat nou eigenlijk doen.

Lees verder Blauwe zone

Sammie van Samos

Onze Franse buurman Marcel verklaart ons voor gek en eerlijk gezegd twijfel ik zelf ook wel eens aan onze verstandelijke vermogens. Een kruising Jack Russell pup van zo’n 8 weken oud adopteren, gaat je immers niet in de koude kleren zitten. Sinds een week is het gedaan met de rust aan boord van Coco. En dat allemaal dankzij onze nieuwe matroos Sammie. Sammie van Samos.

Lees verder Sammie van Samos

Normaal

De Griekse taverna’s mogen weer open, wij mogen weer varen en langzaam maar zeker opent Griekenland haar grenzen weer voor toeristen. Terug naar normaal dus. Of toch niet helemaal?

Lees verder Normaal

Vreemdelingen

De eerste versoepelingen van de Griekse lockdown zijn alweer meer dan een week oud. Na zes weken van SMS-berichtjes sturen, mogen we weer ‘gewoon’ naar buiten. ‘Stay home’ is veranderd in ‘stay safe’: handen wassen, afstand houden en mondmasker dragen. Van een paar oude dekbedovertrekken maak ik er voor Ron en mij elk ééntje. Ze zijn op de meeste plekken niet verplicht, maar sterk aanbevolen. We kijken wel wat de Grieken doen en passen ons gedrag daarop aan.

Lees verder Vreemdelingen

Categorie 6

Alhoewel ik me nog dagelijks vertwijfeld afvraag hoe we in godsnaam in deze mondiale massahysterie terecht zijn gekomen, probeer ik tegelijkertijd te berusten in ons lot: in lockdown op het prachtige Griekse eiland Samos. Er zíjn ergere plekken om vast te zitten en gelukkig bieden de strenge regels ook nog ontsnappingsmogelijkheden, zoals onze favoriete ‘categorie 6’: persoonlijke lichaamsbeweging en wandelen met huisdieren.

Lees verder Categorie 6

Lockdown

Als we maandagochtend om half 7 opstaan, is de Griekse lockdown net een half uur geleden ingegaan. Vanaf nu moeten we een verklaring bij ons hebben om op straat te mogen zijn. Jackie uitlaten doe ik nog snel even illegaal. Onder de koffie zoeken we uit hoe dat dan precies werkt. Als ik de verklaring lees die erbij hoort, waan ik me in een scene uit Orwell’s beroemde boek ‘1984’.

Lees verder Lockdown

Wezenloos

Misschien komt er oorlog met de Turken, fluistert de Griekse visser. We zitten te borrelen met onze buren, Ruud en Annette, en Yannis is ook aangeschoven. Soms vliegen er Turkse straaljagers over Samos. Soms zien we Griekse militairen. Erdogan heeft de grenzen geopend voor vluchtelingen, die naar Europa willen. De situatie rond de kampen op Lesbos en Chios escaleert vrijwel direct. Ook op Samos is het onrustig. Het is verboden om hier nog te varen. We zitten vast in wat een oorlogsgebied lijkt te zijn, maar we merken er hier weinig van. Soms een stille getuige op het strand: een verfomfaaid zwemvest. Leeg. Wezenloos.

Lees verder Wezenloos

Bang

Ik lig al een tijdje wakker. Nachtmerries verzieken mijn slaap. Ik heb het warm en lig te woelen. In mijn droom ben ik Captain Jack kwijt en loop ik eindeloos naar hem te roepen. Dan schrik ik wakker van een knal. Jack ook. Hij is bang en kruipt zo ver mogelijk onder ons bed weg. Ik heb een onbestemd voorgevoel. Het zou nu hard moeten waaien, maar in plaats daarvan is het bladstil. Met ingehouden adem lig ik in bed. Het is half drie ’s nachts. Ineens doorbreken de voorspelde storm en regen de onheilspellende stilte ervóór. Een snoeiharde valwind drukt Coco zo scheef dat haar stootrand met een klap over de stootwillen heen tegen de betonnen kade wordt gedrukt. In de kajuit vallen dingen om. ‘Ik ben bang’, zeg ik tegen Ron. ‘Ik ook’, zegt hij terug.

Lees verder Bang

Kees

Varend maak je vrienden. Je legt je huis steeds ergens anders aan en ontmoet nieuwe mensen. Soms leidend tot vriendschap voor het leven, soms kort en vluchtig, maar altijd bijzonder. Varend neem je óók elke keer weer afscheid. Je zegt je kersverse vrienden en bekenden gedag en weet niet of je ze ooit weer zult zien. Net als met Kees.

Lees verder Kees