Een warm onthaal

Een licht gevoel van zeeziekte maakt zich van me meester als we motorzeilend, net te hoog aan de wind, uit de baai bij Sitia proberen weg te komen. Het is voor het eerst sinds ons vertrek inmiddels zo’n 2,5 jaar geleden. Niemand is voor altijd gevrijwaard van zeeziekte, heb ik ooit gelezen. Nog zo’n 3 uur tot we de kaap gerond hebben en af kunnen vallen richting Kasos. Als we dat volhouden en de wind niet teveel tegen blijft staan, komt de rest ook goed, zo praten we onszelf moed in.

Lees verder Een warm onthaal

Should I stay or…?

Het is een terugkerend dilemma zolang we onderweg zijn: ‘should I stay or should I go?’ De eerste anderhalf jaar van onze reis is het vrij duidelijk: als het weer het toestaat, gaan we. We zijn immers onderweg naar Griekenland. Daarna zijn we nóg een tijdje onderweg: naar een veilige winterhaven, een nieuwe boot, stalling voor de oude boot etc. Inmiddels hebben we geen reisdoel meer, dus we zijn vrij om te kiezen: blijven of gaan. En dat blijkt soms nog een best lastige keuze.

Lees verder Should I stay or…?

Familiebezoek

Van je familie moet je het hebben, zeggen ze. En omdat Ron bijna jarig is, en zestig wordt, komen ze op visite. Met z’n vieren maar liefst: z’n zus Moniek, haar twee dochters, Sophie en Cleo, en de vriend van Cleo, Otto. Het is een flitsbezoek: zaterdagochtend komen ze aan en zondagavond vliegen ze weer terug. Maar soms is er weinig tijd nodig om veel mee te maken.

Lees verder Familiebezoek

Vuurdoop

Nadat we Janna veilig gestald hebben op Corfu, denken we rustig terug te varen via een idyllische ankerbaaienroute. Het hoogseizoen is nog niet begonnen, dus ook op Paxos zou het nog redelijk rustig moeten zijn. Het weer gooit echter roet in het eten. Als we één nachtje in Syvota hebben liggen deinen, besluiten we om een veilige haven op te zoeken om de voorspelde elkaar opvolgende stormen uit alle vier de windrichtingen rustig uit te kunnen zitten. En waar kan dat beter dan in het ons zo vertrouwde Koronisia?

Lees verder Vuurdoop

Afscheid

Als we terugkomen van ons ochtendrondje stopt Jack bij de Crabber. We wonen al drie weken op onze nieuwe boot, maar Janna blijft zijn thuis. Niet dat hij het niet naar zijn zin heeft op Coco, hij krijgt Janna alleen nog niet helemaal uit zijn systeem. Net als wij.

Lees verder Afscheid

People of Preveza

‘Spanakopita?’ vraagt de vrouw van de bakker me vriendelijk en ze kijkt me verwachtingsvol aan. ‘Uh nee’, stamel ik, want ik had net bedacht vandaag alleen brood te nemen. Ik heb direct spijt, maar maak het de volgende dag weer goed door met een knipoog ‘dio spanakopita’ (twee punten spinazietaart) te bestellen. Met een dikke grijns als dank.

Lees verder People of Preveza

Huis op stelten

Alles zit mee. Op dinsdag regelen we bij de Port Police in Preveza binnen één uur onze Griekse vaarvergunning (de zgn. DEKPA) voor Coco. Als het tegenzit kan dat hier ook een paar dagen duren. Op woensdag gaat Coco te water bij Cleopatra, aan de overkant van Preveza. ‘Captain, start the engine’, roept de transporteur. En verrek, het lukt: ‘starten en draaien’. Na een korte maidentrip naar Preveza staan al onze steigervrienden ons al op te wachten en leggen we probleemloos aan. Ons nieuwe huis is thuis.

Lees verder Huis op stelten