Naar de dokter

Zaterdagnacht word ik wakker van een stekende pijn in mijn scheenbeen. De pijn is zo hevig dat ik er niet meer van kan slapen. Jackie is vrolijk als altijd als ik om zes uur maar vast opsta en we lopen ons vaste ochtendrondje.

Lees verder Naar de dokter

Advertenties

Kan ’t zelf wel!

Volgens mijn ouders was het de eerste volledige zin die ik uitsprak en daarna ook nog vaak zou herhalen: ‘kan ’t zelf wel!’ Om maar vooral duidelijk te maken dat ik hun hulp niet nodig had. Dat laatste was natuurlijk niet helemaal waar, maar het geeft wel aan wat mijn streven was: zelfstandigheid en vrijheid in combinatie met een flinke dosis eigenwijsheid. En dat is er met de jaren niet minder op geworden.

Lees verder Kan ’t zelf wel!

Life goes on

‘Life goes on’. Remco zei het tot zijn laatste dag. Vandaag is het precies een maand geleden dat hij stierf. Mijn broertje, 49 jaar oud. En hij heeft gelijk. Het leven gaat door. Wij hebben ons leven ook weer opgepakt. Drie dagen na zijn begrafenis zitten we in het vliegtuig naar Napels. Terug naar ons thuis op de boot in Gaeta.

Lees verder Life goes on

Terug in Gaeta

Op 14 april laten we de boot achter in Gaeta. We gaan terug naar Nederland, omdat het heel slecht gaat met mijn broer Remco. Eigenlijk gaat het al anderhalf jaar heel slecht met hem sinds hij eind augustus 2016 uit Jakarta is teruggekomen met longkanker.

Lees verder Terug in Gaeta

Special price

In ons favoriete visrestaurant Santa Monica in Viareggio waarschuwt Michelle, de eigenaar, ons al: vanaf Rome ben je in het zuiden van Italië en daar gaat het er anders aan toe dan hier in het noorden. Uit alles blijkt dat hij niet doelt op positieve veranderingen. Hij mompelt nog iets over werken en niet werken en zegt dat we moeten oppassen. Dat probeerden we toch al, maar stiekem bekruipt ons het gevoel dat we dat misschien nog iets meer moeten gaan doen.

Lees verder Special price

Follow the sun, deel 4 – Overwinteren in Italië

Het is februari en dus volop winter. We liggen met onze Crabber in de ‘private’ marina van Cala Galera, zo’n zestig mijl boven Rome. Voor het eerst sinds twee weken kunnen we weer douchen in plaats van onszelf in de boot te moeten wassen met behulp van een teiltje. Er is een toilet vlakbij de boot, gratis en altijd open. En ‘last but not least’: de boot ligt hier heerlijk beschut en rustig. Het servies blijft weer op tafel staan, ‘s nachts kunnen we weer slapen en ik word niet meer licht misselijk terwijl we gewoon in een haven liggen. Dat zijn de laatste tijd allemaal geen vanzelfsprekendheden meer. Zie hier de belangrijkste redenen waarom we dit keer deze wat saaie jachthaven verkozen hebben boven de veel gezelligere ‘porto communale’ van Porto Ercole in het dorpje hier vlakbij. Langzaamaan komen we erachter wat het onderscheid tussen deze verschillende typen havens precies inhoudt. Lees verder Follow the sun, deel 4 – Overwinteren in Italië