Familiebezoek

Van je familie moet je het hebben, zeggen ze. En omdat Ron bijna jarig is, en zestig wordt, komen ze op visite. Met z’n vieren maar liefst: z’n zus Moniek, haar twee dochters, Sophie en Cleo, en de vriend van Cleo, Otto. Het is een flitsbezoek: zaterdagochtend komen ze aan en zondagavond vliegen ze weer terug. Maar soms is er weinig tijd nodig om veel mee te maken.

Lees verder Familiebezoek

Advertenties

Kan ’t zelf wel!

Volgens mijn ouders was het de eerste volledige zin die ik uitsprak en daarna ook nog vaak zou herhalen: ‘kan ’t zelf wel!’ Om maar vooral duidelijk te maken dat ik hun hulp niet nodig had. Dat laatste was natuurlijk niet helemaal waar, maar het geeft wel aan wat mijn streven was: zelfstandigheid en vrijheid in combinatie met een flinke dosis eigenwijsheid. En dat is er met de jaren niet minder op geworden.

Lees verder Kan ’t zelf wel!

People of Preveza

‘Spanakopita?’ vraagt de vrouw van de bakker me vriendelijk en ze kijkt me verwachtingsvol aan. ‘Uh nee’, stamel ik, want ik had net bedacht vandaag alleen brood te nemen. Ik heb direct spijt, maar maak het de volgende dag weer goed door met een knipoog ‘dio spanakopita’ (twee punten spinazietaart) te bestellen. Met een dikke grijns als dank.

Lees verder People of Preveza

Huis op stelten

Alles zit mee. Op dinsdag regelen we bij de Port Police in Preveza binnen één uur onze Griekse vaarvergunning (de zgn. DEKPA) voor Coco. Als het tegenzit kan dat hier ook een paar dagen duren. Op woensdag gaat Coco te water bij Cleopatra, aan de overkant van Preveza. ‘Captain, start the engine’, roept de transporteur. En verrek, het lukt: ‘starten en draaien’. Na een korte maidentrip naar Preveza staan al onze steigervrienden ons al op te wachten en leggen we probleemloos aan. Ons nieuwe huis is thuis.

Lees verder Huis op stelten

Home is where the heart is

Hier zijn de bomen nog groen. De overgebleven oranje en gele citrusvruchten steken er scherp tegen af in het felle zonlicht. Onze bus rijdt Preveza in en stopt bij het Ktel-busstation naast de grote begraafplaats. Het is nog een half uurtje lopen naar de jachthaven. Onderweg halen we wat boodschappen bij de Polismarket: tomaten, feta, olijven, mandarijnen. Alles dat hier beter smaakt dan in Nederland. Vreemd hoe je gevoel van thuis zich zo snel over de aardbol kan verplaatsen.

Lees verder Home is where the heart is