Normaal

De Griekse taverna’s mogen weer open, wij mogen weer varen en langzaam maar zeker opent Griekenland haar grenzen weer voor toeristen. Terug naar normaal dus. Of toch niet helemaal?

Lees verder Normaal

Een warm onthaal

Een licht gevoel van zeeziekte maakt zich van me meester als we motorzeilend, net te hoog aan de wind, uit de baai bij Sitia proberen weg te komen. Het is voor het eerst sinds ons vertrek inmiddels zo’n 2,5 jaar geleden. Niemand is voor altijd gevrijwaard van zeeziekte, heb ik ooit gelezen. Nog zo’n 3 uur tot we de kaap gerond hebben en af kunnen vallen richting Kasos. Als we dat volhouden en de wind niet teveel tegen blijft staan, komt de rest ook goed, zo praten we onszelf moed in.

Lees verder Een warm onthaal

Terug naar Kefalonia

Tegen wind en golven in varen, is altijd een slecht idee, maar soms is er toch iets dat je die kant op trekt. In dit geval is het de broer van Captain Jack. Hij zat ook in het asiel in Argostoli en woont sinds een half jaar bij Stuart en Allison op Kefalonia. Via Facebook hebben we afgesproken om de broers weer een keer samen te brengen. Dat blijkt weer eens makkelijker gezegd dan gedaan.

Lees verder Terug naar Kefalonia

Vuurdoop

Nadat we Janna veilig gestald hebben op Corfu, denken we rustig terug te varen via een idyllische ankerbaaienroute. Het hoogseizoen is nog niet begonnen, dus ook op Paxos zou het nog redelijk rustig moeten zijn. Het weer gooit echter roet in het eten. Als we één nachtje in Syvota hebben liggen deinen, besluiten we om een veilige haven op te zoeken om de voorspelde elkaar opvolgende stormen uit alle vier de windrichtingen rustig uit te kunnen zitten. En waar kan dat beter dan in het ons zo vertrouwde Koronisia?

Lees verder Vuurdoop

Kan ’t zelf wel!

Volgens mijn ouders was het de eerste volledige zin die ik uitsprak en daarna ook nog vaak zou herhalen: ‘kan ’t zelf wel!’ Om maar vooral duidelijk te maken dat ik hun hulp niet nodig had. Dat laatste was natuurlijk niet helemaal waar, maar het geeft wel aan wat mijn streven was: zelfstandigheid en vrijheid in combinatie met een flinke dosis eigenwijsheid. En dat is er met de jaren niet minder op geworden.

Lees verder Kan ’t zelf wel!

People of Preveza

‘Spanakopita?’ vraagt de vrouw van de bakker me vriendelijk en ze kijkt me verwachtingsvol aan. ‘Uh nee’, stamel ik, want ik had net bedacht vandaag alleen brood te nemen. Ik heb direct spijt, maar maak het de volgende dag weer goed door met een knipoog ‘dio spanakopita’ (twee punten spinazietaart) te bestellen. Met een dikke grijns als dank.

Lees verder People of Preveza

Huis op stelten

Alles zit mee. Op dinsdag regelen we bij de Port Police in Preveza binnen één uur onze Griekse vaarvergunning (de zgn. DEKPA) voor Coco. Als het tegenzit kan dat hier ook een paar dagen duren. Op woensdag gaat Coco te water bij Cleopatra, aan de overkant van Preveza. ‘Captain, start the engine’, roept de transporteur. En verrek, het lukt: ‘starten en draaien’. Na een korte maidentrip naar Preveza staan al onze steigervrienden ons al op te wachten en leggen we probleemloos aan. Ons nieuwe huis is thuis.

Lees verder Huis op stelten

Stilte en de storm

Ook al is de koop van onze boot nu definitief, het wachten is nog niet voorbij. We wachten op de post met de papieren van de oude eigenaar, we wachten op Cleopatra voor een offerte van de werkzaamheden, we wachten op de verkoopmakelaar, we wachten op het registratiebewijs. We wachten, wachten, wachten. Maar voorlopig blijft het stil.

Lees verder Stilte en de storm

Sofort kaufen

Het grotere jacht aan onze loefzijde duwt haar stootwillen piepend en knarsend tegen onze Janna. Precies naast mijn oor. Vallen klapperen tegen de aluminium masten en de gierende wind lijkt er panfluit op te spelen. Intussen raast een stormvloed aan doemgedachten door mijn hoofd. Het is midden in de nacht en ik kan de slaap niet meer vatten. We hebben vandaag een nieuwe boot gekocht.

Lees verder Sofort kaufen