Chania rocks

In vergelijking met ons parttime paradijs op Gramvousa vertoont ons verblijf in Chania soms wat meer helse trekjes. In de prachtige oude Venetiaanse haven liggen we aangemeerd tussen twee muziekterrassen in. Het is al half september, maar het wemelt hier nog van de toeristen. Elke avond worden we getrakteerd op een oorverdovende mix van traditionele Kretenzer livemuziek en iets dat zich het best laat omschrijven als ‘niks-aan-de-hand-boom-tsjak-house’. Chania rocks! Een ware audiomarteling en niet bevorderlijk voor een goede nachtrust. Helaas is dit niet ons grootste probleem.

Lees verder Chania rocks
Advertenties

Parttime paradijs

Het is 3 september 7 uur ’s ochtends als ik samen met de Captain in de bijboot stap. We liggen voor anker bij Gramvoussa, een klein eilandje ten noordwesten van Kreta. De toeristen zijn nog niet gearriveerd, de vissers zijn gaan vissen en de tweede zeilboot die er vannacht voor anker lag, is ook alweer vertrokken. We zijn helemaal alleen op Gramvoussa. Alleen in het paradijs. Met z’n drietjes op ons eigen onbewoonde eiland.

Lees verder Parttime paradijs

Schril contrast

Eindelijk is het zover. Na een dikke week verwaaid liggen in Monemvasia kunnen we doorvaren naar Kythira, een eilandje op onze route naar Kreta. De omstandigheden lijken redelijk te zijn met alleen in de ochtend nog wat veel wind en golven. Met zonsopkomst en een eerste kop koffie gooien we los. Alles is rustig. Het belooft een prachtige dag te worden. Niets doet vermoeden dat dit voorlopig ook ons laatste bakkie koffie was.

Lees verder Schril contrast

Kuip TV

Het is nog donker als ik wakker word. ‘Waar zijn we ook alweer?’, schiet het door mijn hoofd. Het waait hard. De landvasten rukken aan onze Coco. Ik ben er niet gerust op. Na een uurtje wakker liggen, luisteren en loeren door de patrijspoortjes sta ik met het eerste streepje daglicht op. Ik ben niets te vroeg. Het is chaos in het haventje van Monemvasia.

Lees verder Kuip TV

Vertrouwen

Een ongeluk komt zelden alleen. Na onze perikelen met het hekanker in Kilada, breekt bij ons vertrek uit de ankerbaai van Vivari het boeganker spontaan van de ketting. Gelukkig gebeurt het pas als het anker helemaal binnen is. Zodra de stok van het anker op de boegspriet slaat, valt de verbindingswartel in onderdelen uit elkaar. Ik slaak een kreet van verbijstering en dank onze beschermengel, wie het ook mag zijn. Als dit eerder was gebeurd, waren we misschien met z’n allen slapend op de rotsen geëindigd.

Lees verder Vertrouwen

Anker op

Porto Helio heeft een prachtig kerkje, maar doet onze harten verder niet sneller kloppen. Het stadje is heet, druk en toeristischer dan verwacht. In de grote ankerbaai liggen we tussen veel verlaten jachten met uitzicht op een eveneens verlaten jachthaven in aanbouw. Watertaxi’s en huurbootjes scheuren doorlopend vlak langs Coco en laten ons klotsend achter. Op de kade laat ik Jack uit tussen onopgehaald huisafval en op straat bivakkerende zigeunerfamilies. Al met al een wat troosteloze plek, dus de volgende ochtend gaat het anker op en varen we verder de Argolische Golf op naar Kilada.

Lees verder Anker op

Zwavelbad

Een penetrante rotte eierenlucht, zoals van de stinkbommetjes die we vroeger afstaken tijdens de muziekles van meneer Vink, de laatste echte Kruisheer op het Kruisheren Kollege te Uden, een schel scheidsrechtersfluitje van de havenmeesteres als reactie op ons binnenvaren en een bord bij de ingang met verboden voor respectievelijk ankeren, catamarans en schepen langer dan 47 foot: we zijn aangekomen in Methana Marina.

Lees verder Zwavelbad