Een warm onthaal

Een licht gevoel van zeeziekte maakt zich van me meester als we motorzeilend, net te hoog aan de wind, uit de baai bij Sitia proberen weg te komen. Het is voor het eerst sinds ons vertrek inmiddels zo’n 2,5 jaar geleden. Niemand is voor altijd gevrijwaard van zeeziekte, heb ik ooit gelezen. Nog zo’n 3 uur tot we de kaap gerond hebben en af kunnen vallen richting Kasos. Als we dat volhouden en de wind niet teveel tegen blijft staan, komt de rest ook goed, zo praten we onszelf moed in.

Lees verder Een warm onthaal

Captain’s corner

Een hondenleven, kent u die uitdrukking? Nou, dat is precies wat ik hier aan boord heb. Ze noemen me weliswaar Captain Jack, maar ik heb hier geen donder te zeggen. Je reinste muiterij is het. Een beetje mooie sier maken met een asielhondje. Maar ik zal jullie vertellen hoe het er hier echt aan toe gaat. Als ze even niet opletten tenminste. In mijn eigen Captain’s corner.

Lees verder Captain’s corner

Verre vrienden

Een goede buur is beter dan een verre vriend. Dat geldt zeker voor ons als zeezwervers. Al onze oude vrienden zijn immers ver weg en onze nieuwe contacten beperken zich meestal tot steeds wisselende goede buren. Meestal, maar niet altijd. Op Kreta ontmoeten we onze verre vrienden weer. Twee keer maar liefst.

Lees verder Verre vrienden

Chania rocks

In vergelijking met ons parttime paradijs op Gramvousa vertoont ons verblijf in Chania soms wat meer helse trekjes. In de prachtige oude Venetiaanse haven liggen we aangemeerd tussen twee muziekterrassen in. Het is al half september, maar het wemelt hier nog van de toeristen. Elke avond worden we getrakteerd op een oorverdovende mix van traditionele Kretenzer livemuziek en iets dat zich het best laat omschrijven als ‘niks-aan-de-hand-boom-tsjak-house’. Chania rocks! Een ware audiomarteling en niet bevorderlijk voor een goede nachtrust. Helaas is dit niet ons grootste probleem.

Lees verder Chania rocks

Parttime paradijs

Het is 3 september 7 uur ’s ochtends als ik samen met de Captain in de bijboot stap. We liggen voor anker bij Gramvoussa, een klein eilandje ten noordwesten van Kreta. De toeristen zijn nog niet gearriveerd, de vissers zijn gaan vissen en de tweede zeilboot die er vannacht voor anker lag, is ook alweer vertrokken. We zijn helemaal alleen op Gramvoussa. Alleen in het paradijs. Met z’n drietjes op ons eigen onbewoonde eiland.

Lees verder Parttime paradijs

Schril contrast

Eindelijk is het zover. Na een dikke week verwaaid liggen in Monemvasia kunnen we doorvaren naar Kythira, een eilandje op onze route naar Kreta. De omstandigheden lijken redelijk te zijn met alleen in de ochtend nog wat veel wind en golven. Met zonsopkomst en een eerste kop koffie gooien we los. Alles is rustig. Het belooft een prachtige dag te worden. Niets doet vermoeden dat dit voorlopig ook ons laatste bakkie koffie was.

Lees verder Schril contrast

Kuip TV

Het is nog donker als ik wakker word. ‘Waar zijn we ook alweer?’, schiet het door mijn hoofd. Het waait hard. De landvasten rukken aan onze Coco. Ik ben er niet gerust op. Na een uurtje wakker liggen, luisteren en loeren door de patrijspoortjes sta ik met het eerste streepje daglicht op. Ik ben niets te vroeg. Het is chaos in het haventje van Monemvasia.

Lees verder Kuip TV