Terug naar Kefalonia

Tegen wind en golven in varen, is altijd een slecht idee, maar soms is er toch iets dat je die kant op trekt. In dit geval is het de broer van Captain Jack. Hij zat ook in het asiel in Argostoli en woont sinds een half jaar bij Stuart en Allison op Kefalonia. Via Facebook hebben we afgesproken om de broers weer een keer samen te brengen. Dat blijkt weer eens makkelijker gezegd dan gedaan.

Lees verder Terug naar Kefalonia

Help, een flottielje!

Bij taverne ‘the Mermaid’ in Preveza komen we ze weer tegen: het duo flottieljeleiding dat eerder met hun vlaggeschip vastliep naast de haveningang van Koronisia. Aan het tafeltje naast ons hoor ik ze hun beklag doen tegen een ander Nederlands duo over het feit dat ik er toen een foto van op Facebook heb geplaatst. Onze begroeting beantwoorden ze niet of nauwelijks. Ik vrees dat ik weer eens geen vrienden heb gemaakt.

Lees verder Help, een flottielje!

Familiebezoek

Van je familie moet je het hebben, zeggen ze. En omdat Ron bijna jarig is, en zestig wordt, komen ze op visite. Met z’n vieren maar liefst: z’n zus Moniek, haar twee dochters, Sophie en Cleo, en de vriend van Cleo, Otto. Het is een flitsbezoek: zaterdagochtend komen ze aan en zondagavond vliegen ze weer terug. Maar soms is er weinig tijd nodig om veel mee te maken.

Lees verder Familiebezoek

Lang leve Jackie!

Uitslapen doen we niet meer. Captain Jack houdt er een strak regime op na. Om zes uur ’s ochtends stuur ik hem nog even terug naar bed: ‘Slapen Jack, slapen…’, maar om half zeven is het echt gedaan. Met de nagels van zijn voorpoten krast hij over de kastdeur naast het bed en staand op zijn achterpoten kijkt hij ons reikhalzend aan. Tijd om op te staan. De Captain wenst aan zijn ochtendronde te beginnen.

Lees verder Lang leve Jackie!

Vuurdoop

Nadat we Janna veilig gestald hebben op Corfu, denken we rustig terug te varen via een idyllische ankerbaaienroute. Het hoogseizoen is nog niet begonnen, dus ook op Paxos zou het nog redelijk rustig moeten zijn. Het weer gooit echter roet in het eten. Als we één nachtje in Syvota hebben liggen deinen, besluiten we om een veilige haven op te zoeken om de voorspelde elkaar opvolgende stormen uit alle vier de windrichtingen rustig uit te kunnen zitten. En waar kan dat beter dan in het ons zo vertrouwde Koronisia?

Lees verder Vuurdoop

Rustig aan

Precies op tijd komen we met Janna aan bij de Corfu Yacht Yard, maar we zien niemand. Het is tien uur ’s ochtends, zoals afgesproken. Als ik de eigenaar opbel, zegt hij dat het een half uurtje later wordt. De man weet duidelijk hoe hij de verwachtingen van ons Noorderlingen héél voorzichtig bij moet stellen naar de Zuidelijke werkelijkheid.

Lees verder Rustig aan

Kan ’t zelf wel!

Volgens mijn ouders was het de eerste volledige zin die ik uitsprak en daarna ook nog vaak zou herhalen: ‘kan ’t zelf wel!’ Om maar vooral duidelijk te maken dat ik hun hulp niet nodig had. Dat laatste was natuurlijk niet helemaal waar, maar het geeft wel aan wat mijn streven was: zelfstandigheid en vrijheid in combinatie met een flinke dosis eigenwijsheid. En dat is er met de jaren niet minder op geworden.

Lees verder Kan ’t zelf wel!