Corfu

Het rustige, idyllische Othonoi blijkt al snel niet exemplarisch te zijn voor heel Griekenland. Als we aankomen op Ereikoussa, het eilandje naast Othonoi, eten onze Italiaanse buren gewoon door van hun pasta. De eerste keer met anker uit aanleggen doen we dus helemaal alleen.

Lees verder Corfu

Advertenties

Οθωνοι

Na een redelijk rustige nacht op ons anker in de baai aan de noordkant van Othonoi – het ankeralarm is maar één keer afgegaan vanwege een iets te krappe afstelling – lichten we ons anker en verkassen naar de zuidkant. Er wordt namelijk harde wind voorspeld uit noordelijke richting. We verkiezen het haventje (Avlaki) boven de ankerbaai (Ormos Ammou) en leggen vast aan een steiger, vriendelijk geholpen door onze Italiaanse buren. Het is nog vroeg, dus lekker rustig.

Lees verder Οθωνοι

We zijn in Griekenland!

Het is ruim veertien maanden na ons vertrek uit Nederland als we op 3 juli voor het eerst ons anker uitgooien op Griekse bodem. We zijn aangekomen in een ankerbaai aan de noordkant van Othonoi, een klein eilandje ten noordwesten van Corfu. Het kost ons nog bijna ons anker, omdat we op te stenige grond blijken te liggen. Maar bij aankomst zijn we moe, heel moe en kijken niet meer zo nauw. De laatste twee tochten waren lang voor op een Crabber.

Lees verder We zijn in Griekenland!

Ongenode gasten

Er is ons al wel gevraagd of we op onze reis nog geen vluchtelingenboten zijn tegengekomen. Nee dat zijn we niet. De beelden die we van de Nederlandse TV-journaals kennen, zijn we hier nog niet in het echt tegengekomen. Geen overladen rubberboten vol met uitgedroogde Afrikanen, geen aangespoelde zwemvesten of nog veel erger. We zitten tenslotte ook nog niet zo zuidelijk als Lampedusa, Malta of de zuidkant van Sicilië. Maar weten we eigenlijk wel hoe dat er uitziet, een vluchtelingenboot?

Lees verder Ongenode gasten

Life goes on

‘Life goes on’. Remco zei het tot zijn laatste dag. Vandaag is het precies een maand geleden dat hij stierf. Mijn broertje, 49 jaar oud. En hij heeft gelijk. Het leven gaat door. Wij hebben ons leven ook weer opgepakt. Drie dagen na zijn begrafenis zitten we in het vliegtuig naar Napels. Terug naar ons thuis op de boot in Gaeta.

Lees verder Life goes on

Terug in Gaeta

Op 14 april laten we de boot achter in Gaeta. We gaan terug naar Nederland, omdat het heel slecht gaat met mijn broer Remco. Eigenlijk gaat het al anderhalf jaar heel slecht met hem sinds hij eind augustus 2016 uit Jakarta is teruggekomen met longkanker.

Lees verder Terug in Gaeta