Reisstress 5

‘No tickets available’, zegt de mevrouw over de Nightjet van het Oostenrijkse spoor, die ons van Bologna naar München moet brengen. Dat is een flinke tegenvaller zo laat op de avond. Als ik het op internet nakijk, krijg ik hetzelfde te zien. Maar we kunnen het volgens de dame in de trein zelf nog vragen, want vaak zijn er toch nog plekken over. Het boekingssysteem is alleen niet in staat om de plekken 100% op te vullen. Tot zover het succes van de moderne digitale systemen.

We zijn net met bus en trein uit Ancona aangekomen (zie: Reisstress 4) en het gebrek aan slaap begint zijn sporen achter te laten. We twijfelen of we misschien niet beter een hotel kunnen nemen, maar gokken toch op de trein van 23 uur. Even genieten we nog van een paar stukken echte Italiaanse pizza en een biertje. Gelukkig zijn er nog plaatsen over in de trein. De conducteur wijst ons een treinstel aan waar we kunnen gaan zitten, maar we zien hem niet meer terug om een kaartje te kopen. Het wordt onze derde nacht zonder bed, maar verder verloopt onze reis nog steeds volgens schema. Morgen om half 9 komen we aan in München. Als het goed is. We zitten in een zespersoons coupé met luxe stoelen samen met één medepassagier. Plots zie ik rook onder de stoelen vandaan komen. Ik ben de enige. Ron ziet niks. Mijn hersenen beginnen blijkbaar spelletjes te spelen met mijn waarneming. Tijd om de ogen even te sluiten. We klappen de stoelen plat en vallen opgevouwen in de zachte kussens in een korte, diepe slaap.

Tegen de ochtend wordt het weer onrustig. In de coupé naast ons zit een Haïtiaans uitziende familie met twee kindjes. Bij de Italiaanse grens is er een politiecontrole. Ze nemen de man mee. Later hoor ik de vrouw praten over moord en Voodoo. Of speelt mijn hoofd wéér spelletjes met mijn waarneming? Haar man komt in elk geval niet meer terug.

Door de Oostenrijkse Alpen

Als onze weinig spraakzame medepassagier met de eerste ochtendschemering uitstapt, hebben we het rijk voor ons alleen. De trein is helaas nog niet erg opgeschoten. Weer is er tumult naast ons. Van een andere zwarte vrouw blijkt de portemonnee gestolen en ze beschuldigt een buurman. Om 10 uur zijn we nog niet eens bij de Duitse grens. Later kom ik erachter dat we ’s nachts een heel stuk zijn omgeleid vanwege sneeuw, modderstromen en omgevallen bomen op het spoor. Het is ernstig noodweer geweest in de Alpenlanden. De truckers op de veerboot hadden het er ook al over. Het wordt dus toch weer een latertje. Ron zoekt de conducteur maar eens op, want er is nog steeds niemand langs gekomen om een kaartje bij te kopen.

We bestellen ontbijt en krijgen 2 kaiserbroodjes met boter en jam en een beker gore koffie. Een waar hoogtepunt uit de Oostenrijkse keuken. De aankomsttijd in München wordt steeds opnieuw bijgesteld en zo missen we keer op keer een volgende aansluitende ICE. Het is al 11 uur als we eindelijk terug op de normale route komen. Eindelijk rijdt de trein op Duitse topsnelheid door. Aankomst München moet nu echt om 13:00 uur zijn, maar liefst 4,5 uur later dan gepland. De conducteur gaat alle coupés langs en legt aan iedereen uit hoe je geld terug kunt vragen bij het Oostenrijkse spoor. Hij vertelt nu zelf ook al 27 uur onafgebroken aan het werk te zijn en straks 5 uur de tijd te hebben om te douchen, slapen en eten in een hotel voor hij weer verder moet.

In München stappen we over op de ICE, die hier echt snelheden tot 300 km/uur aantikt met alle daarbij horende herrie en geschud. Het lijkt wel alsof we in een vliegtuig zitten. Jackie vindt het maar niks. Wij ook niet. Op de stations in Duisburg en Köln, waar we overstappen, is het ook een drukte en herrie van jewelste. De laatste loodjes zijn zwaar en we twijfelen of we wel de slimste keuzes maken. Het boemeltreintje waar we in terechtkomen moet wachten op de ICE, waar wij ook nog in hadden kunnen zitten. Of toch niet? We zitten inmiddels op het schema van de laatste Nederlandse treinen en bussen richting Oss en Heesch. Tot overmaat van ramp blijkt het busstation in Oss tijdelijk verplaatst te zijn. We missen de bus. Waar is dan die tijdelijke halte? Met onze niet al te heldere hoofden proberen we de aanwijzingen van internet om te zetten in de werkelijkheid om ons heen. Gelukkig vinden we de halte op tijd en kunnen we met de op één na laatste bus eindelijk door naar onze eindbestemming in Heesch. Nu alleen nog een kwartiertje lopen met al onze bagage. Na ruim drie nachten en dagen onafgebroken reizen zijn we dan eindelijk bij ons Hollandse thuis in Heesch. Gesloopt van de lange reis, maar blij en opgelucht dat we er eindelijk zijn, drinken we er een borrel op en kletsen nog tot vroeg in de nacht bij. Dan gaat het licht uit. Letterlijk en figuurlijk. In een echt bed dit keer. Eindelijk rust. Onze vakantie in Holland kan beginnen.

Bij de familie in Heesch