Naar de dokter

Zaterdagnacht word ik wakker van een stekende pijn in mijn scheenbeen. De pijn is zo hevig dat ik er niet meer van kan slapen. Jackie is vrolijk als altijd als ik om zes uur maar vast opsta en we lopen ons vaste ochtendrondje.

Als we terugkomen, maak ik Ron wakker. Lopen gaat eigenlijk niet meer en ik heb hoofdpijn, hoge koorts en ben misselijk. Ik duik weer terug m’n bed in en kom er de rest van de dag nauwelijks meer uit. Zondag is de algehele malaise wat minder, maar mijn scheenbeen lijkt toch behoorlijk ontstoken te zijn. Daar liggen we dan, op Trizonia, een klein eilandje in de Golf van Korinthe. Ver weg van alle voorzieningen van de grote stad en in een vreemd land. Doktersbezoek stel ik altijd graag zo lang mogelijk uit, maar nu begin ik toch te twijfelen. We besluiten desalniettemin om het nog even aan te kijken. Met voldoende pijnstillers is het nog wel uit te houden. Ik bel de huisartsenpost in Nijmegen. Hun advies: ga naar een dokter…

Op maandagochtend ga ik overstag. We gaan naar een dokter, alleen waar en hoe? We beginnen bij de lokale mini-market. De altijd wat chagrijnige eigenaar blijkt toch een beetje Engels te spreken en ik leg hem de situatie uit. Ter verduidelijking laat ik hem mijn scheenbeen zien. ‘Mosquito’ is het eerste dat hij zegt. De dichtstbijzijnde dokter blijkt in Nafpaktos te zijn. Hij belt de man voor ons op en schrijft zijn gegevens op een briefje. Ik wil teruglopen naar de boot, want ik vind het nogal ver weg en veel gedoe, maar Ron zegt dat we nu echt beter kunnen doorpakken. Als ik de dokter zelf bel, blijken we er nog drie uur terecht te kunnen. Haast is dus geboden, want het is niet om de hoek. Eerst varen we met het veerbootje, eigenlijk meer een groot uitgevallen vissersbootje, naar Chania op het vasteland.

Chania, Trizonia, ferry, veerboot
Wachthok voor het veerbootje in Chania

Daar vragen we de schipper naar een taxi, want openbaar vervoer is hier niet. Er wordt wat heen en weer geroepen tussen een paar Griekse mannen en dan stapt één van hen in zijn auto om de taxichauffeur te gaan halen. Vijf minuten later rijdt ‘ie bij ons voor. De mannen leggen de chauffeur uit wat de bedoeling is. Hij spreekt vermoedelijk alleen Grieks. Ik geef hem het voor mij onleesbare briefje met de gegevens van de dokter en wij rijden in zo’n drie kwartier naar Nafpaktos. Het is maar goed dat de uitzichten over de Golf van Korinthe zo verpletterend mooi zijn, want zijn rijstijl is niet echt rustgevend. Ik vraag me af wat mijn beste overlevingskans is: met een Griekse taxi naar de dokter of niks doen en de infectie haar gang laten gaan. Als we voorbij de begraafplaats komen, slaat de chauffeur een kruis. Hij heeft misschien ook zijn twijfels.

Nafpaktos blijkt veel groter dan ik verwacht had en het is maar goed dat we een gids bij ons hebben in deze best wel drukke stad. Hij stopt bij een groot gebouw midden in het centrum. Ik meld me bij de receptie. Of ik voor ‘the neurologist’ kom, vraagt de dame. ‘No, a normal doctor’, antwoord ik. Ik weet zijn naam niet eens. Snel laat ik haar het briefje zien. Ze stuurt me door naar de 2e verdieping. Op de een of andere manier is mijn telling van de verdiepingen anders dan die van haar. Ik eindig op een gang met alleen gesloten deuren en Griekse bordjes. Na een tijdje wachten, klop ik op een willekeurige deur. Tot mijn schrik komt er een mevrouw uit in operatietenue. Ik laat haar het briefje zien en ik blijk een verdieping hoger te moeten zijn.

Er zitten daar gelukig meer mensen te wachten en ik vraag één van hen waar ik moet zijn. Ik ga voor de aangewezen deur op een stoel zitten wachten. Even later komt er een man naast me zitten. Tot mijn verbazing haalt hij het briefje uit mijn hand, kijkt er rustig naar en knikt dan goedkeurend. Ik heb pas later door dat het onze taxichauffeur is, die me blijkbaar achterna is gekomen om te kijken of alles goed gaat. Als de deur opengaat, gebaart hij me met hem mee naar binnen te lopen. Hij praat wat met de arts. Blijkbaar kennen ze elkaar. Dan vertrekt de chauffeur weer. De arts is een goeduitziende, oudere man die zo uit een ziekenhuisserie komt gelopen. Hij grapt wat over alle mensen die hem al over mij gebeld hebben en gaat dan aan de slag met zijn onderzoek. Zijn conclusie luidt: een ontsteking. Hij schrijft antibiotica voor en legt uit wat ik wel en niet mag doen. Nadat ik €50 bij hem heb afgerekend, ga ik weer. Ik denk niet dat het ernstig is, vertrouwt hij mij nog toe, maar als de hoge koorts terugkomt, moet ik naar het ziekenhuis gaan. Ik schud hem de hand en hinkel naar buiten. De man, die me inmiddels wel vaag bekend voorkomt, loopt met me mee naar buiten en brengt ons naar zijn taxi. We halen een grote zak medicijnen bij de apotheek en rijden terug naar Chania.

Antibiotics, antibiotica, antibioticakuur

Daar bedanken we de chauffeur uitgebreid voor zijn services. ‘Good driver’, antwoordt hij trots. Ach, alles is relatief, denk ik en ik knik lachend van ‘ja’.

Terug op Trizonia lopen we nog even langs de mini-market voor wat boodschappen. De eigenaar informeert naar ons doktersbezoek en ik zeg dat alles is gelukt. Als ik hem niet precies kan vertellen wat de oorzaak is van de ontsteking, pakt hij direct zijn telefoon en belt de dokter. Ik geloof niet dat hij er veel wijzer van wordt.

Als we terug zijn op de boot, achterhaal ik via internet wat voor medicijnen ik gekregen heb. De bijsluiters zijn namelijk volledig in het Grieks. Het blijken maar liefst twee verschillende antibiotica kuren te zijn en iets om je maag hier weer tegen te beschermen. Genoeg om een olifant plat te krijgen, lijkt me, dus ook mijn ontstoken scheenbeen. Komt het met vereende krachten en op geheel eigen Griekse wijze toch allemaal weer goed.

Advertenties

12 gedachten over “Naar de dokter”

  1. Begrijp ik niet. In zowat ieder dorpje of gehucht is een lokaal “ ziekenhuisje” waar naast een heleboel administratief personeel ook altijd een arts aanwezig is die je dan gratis onderzoekt.
    Hij kan je eventueel doorverwijzen naar een specialist ( die kosten dan 40 tot 50 € per consultatie )
    Alles zwart vanzelfsprekend. De Grieken zelf betalen minder en ook slechts één keer voor een geval. Ook al bezoeken ze de specialist drie keer voor hetzelfde geval, ze hoeven niet meer te betalen. Heb ik zelf ook gehad bij een eerlijke hartspecialist. Bij een ander ( NKO ) moest ik iedere keer 40 € betalen.
    Vaak zijn die lokale ziekenhuisjes slechts een gehuurd kamertje waar dan de dokter aanwezig is.
    Na vele jaren in Griekenland / Turkije ben ik tot de constatatie gekomen dat alhoewel de apparatuur vaak stratenoud is en de ziekenhuisjes puur armoe de artsen zelf net zo goed of beter zijn dan de Nederlandse. Ze nemen tijd voor je, iets wat in Nederland niet meer bestaat.

    Like

  2. Hoi wat een wereldreis zeg. Ikzelf woon in Costa Rica en ‘dokter’ liever zelf.
    Papayabladeren (en zaad) zuiveren je bloed. Uitstekend bij griep, dengue, malaria en infecties. Een middelgroot blad in een blender met een beetje water fijn maken. Het vocht opdrinken en de prut op de wond leggen.
    Mangobladeren 15 minuten gekookt helpen tegen zwellingen.
    Youtube fruitbladeren die je kunt vinden waar je op dat moment bent. Want velen zijn genezend.

    Beterschap en succes!

    Heidi

    Liked by 1 persoon

      1. Je kunt heel goed liggen in Egio, maar er is geen passantenhaven. Na overleg met de havenmeester kun je ws gaan liggen op een plaats van een schipper die met zijn boot op vakantie is. Zeker niet op de plaats van een visser gaan liggen natuurlijk.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s