A day at the office

Als ik om half acht wakker word, is alles nog stil. Een kwartiertje later stap ik m’n bed uit, doe m’n lenzen in, wat kleren aan en stap samen met Jack in de bijboot. We liggen voor anker in de baai bij Mesolonghi en ik vaar met ons antieke tweetakt buitenboordmotortje naar de kant. Terwijl ik de bijboot aan een steiger in de jachthaven vastleg, herken ik het typische snuivende geluid van een zeeschildpad vlak naast ons in het water.

Het prachtige beest zit verstrikt in een mooringlijn. Het duurt even voordat ik het doorheb. Eerst sta ik er nog met Jack bewonderend naar te kijken. Dan zie ik pas dat hij weg wil zwemmen van ons, maar dat het niet lukt. Hij trekt de mooringlijn helemaal strak in de zoveelste verwoede poging om los te komen. Ik probeer hem vanaf de steiger met de mooringlijn naar me toe te trekken, zodat ik hem van de lijn kan bevrijden. Het werkt niet. Het beest is groot en zwaar en raakt alleen maar verder in paniek. Ik besluit hulp in te roepen. De baas van de taverne heeft er weinig zin in. Hij zal het doorgeven aan kantoor als ‘ie ze ziet. Ik mompel iets lelijks in het Nederlands terug. Wat ik daar zei, vraagt de man geïrriteerd. Volgens mij heeft de schildpad nú hulp nodig en niet straks, zeg ik, kun je me niet helpen? Nee, ik moet het maar aan m’n echtgenoot vragen. Nou ja, zeg… de Grieken lopen bepaald niet altijd over van dierenliefde. Ik loop weer terug naar de bijboot, doe m’n jurk uit om in het water te springen en bedenk dan dat ik het misschien beter vanuit de bijboot kan proberen. Ik ga er op m’n buik inliggen. De Belgische meneer, die eerder ook al niet veel zin had in een reddingsactie, komt toch ook maar even kijken. Hij haalt een pikhaak op om de mooring van twee kanten op te kunnen tillen, maar als hij terugkomt, beweegt de schildpad al niet meer. Snel trekt hij het dier naar boven. Er zit direct weer leven in, maar intussen kan ik hem wel bevrijden van de lijn, die om zijn nek heen gedraaid zit. De schildpad zwemt opgelucht weg.

Yes! We hebben een zeeschildpad gered. En de dag moet nog beginnen. Ik sta te trillen op m’n benen en mijn hart maakt een sprongetje, maar rondom mij gaat het leven gewoon door. De Belgische meneer merkt nog op dat Jack zo rustig is. Hij heeft de hele tijd achterin de bijboot braaf zitten kijken naar mijn capriolen.

We varen rustig terug naar Coco. Het is de hoogste tijd voor koffie.

Advertenties

9 gedachten over “A day at the office”

  1. Gefeliciteerd. Getuigd van moed, die beesten kunnen meer als een meter worden en hebben een scherpe bek.
    Daar waar ik er andere jaren vaak zag heb ik dit jaar nog niet één caretta gezien. Ze sterven heel snel uit, eten graag kwallen en plastic in het water ziet er uit als kwallen.
    Nogmaals : gefeliciteerd.

    Liked by 1 persoon

  2. Mooie bijdrage! Een aantal keren in Mesolonghi geweest. Steeds schildpadden, maar gelukkig niet verstrikt in een lijn of plastic. Wanneer zijn jullie op Trizonia? Wij zijn vanf 12 juli in Egio en vanaf 15 juli in ons huisje Spiti Ostria. Wellicht zien we elkaar? Groet, Gijs

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op OldBawley Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s