Terug naar Kefalonia

Tegen wind en golven in varen, is altijd een slecht idee, maar soms is er toch iets dat je die kant op trekt. In dit geval is het de broer van Captain Jack. Hij zat ook in het asiel in Argostoli en woont sinds een half jaar bij Stuart en Allison op Kefalonia. Via Facebook hebben we afgesproken om de broers weer een keer samen te brengen. Dat blijkt weer eens makkelijker gezegd dan gedaan.

Vathy, Itaca, Itaka, Itaki
De avond valt over Vathy op Ithaca
Vathy, Ithaca, Ithaki, Itakha, Itaka
Zonsondergang bij Vathy op Ithaca

Het plan is om vanuit Vathy naar een idyllische ankerbaai op de zuidpunt van Ithaca te varen. Zo kunnen we de reis naar Katelios, op het zuidpuntje van Kefalonia, in tweeën knippen en de harde middagwind vermijden. Helaas, de idyllische ankerbaai ligt overvol met een flottielje, dat er een zwempauze heeft ingelast. Bovendien is het alleen vlakbij de stenige kanten ondiep genoeg om te ankeren. Er is dus te weinig ruimte om vrij achter ons anker te ‘swingen’. Achterlijnen naar de kant is ook een mogelijkheid, maar daar hebben we het niet zo op voor de nacht. Het zou niet de eerste keer zijn dat we halsoverkop moeten vertrekken, omdat onze ankerplek onhoudbaar wordt en dan is het teveel gedoe om eerst de lange lijnen naar de kant los te maken. Alternatieven in de buurt zijn er niet, dus we besluiten om dan toch maar door te varen naar Katelios en de harde tegenwind in het zeegat voor lief te nemen. Tegen beter weten in.

Zolang we langs de Oostkust van Kefalonia varen, is alles rustig. Pas als we langzaamaan de bocht gaan maken richting de Zuidkust, wordt de harde westenwind steeds meer voelbaar. Precies zoals voorspeld eigenlijk. Ik kijk naar de redelijk rustig voor anker liggende schepen voor het strand van Skala, een wat saai uitziend toeristenoord. Dit is wellicht een beschuttere plek dan Katelios. We varen toch door. Als we de laatste kaap ronden voor de baai bij Katelios, staan de schuimkoppen inmiddels dik op het water. Geregeld slaat een grote golf over ons dek heen. Coco stampt heldhaftig door de wind en golven heen. Gelukkig blijft ze zwaar en stabiel in het water liggen, ook in deze zeegang. In de baai zelf aangekomen, vinden we nog steeds weinig beschutting. Het ondiepe, kleine haventje van Katelios durven we niet aan te lopen in deze omstandigheden. We doen nog een poging om te ankeren, maar tussen de stenen en ondieptes door manoeuvreren is nu ook geen sinecure. Ik sta al voorop, klaar om het anker uit te gooien, als Ron roept: ‘we gaan terug!’. Ik haal opgelucht adem. We varen een uur terug de bocht om en ankeren alsnog voor het strand van Skala. Eindelijk rust.

Het is inmiddels al zes uur ’s avonds en ik stap snel in de dinghy om met Jack naar het strand te varen. Alhoewel ik er de basisprincipes inmiddels van onder de knie heb, ben ik er nog niet echt héél handig mee. Het zandstrand loopt nogal steil op uit zee en vlak voor de kant stap ik daarom vast uit de dingy. Door het glasheldere water heb ik de diepte helaas ietwat verkeerd ingeschat en sta ik direct tot mijn nek in het water. Ik kan me er niet eens meer druk om maken. Snel trek ik de boot verder naar de kant, laat Jack eruit en kantel de buitenboordmotor. We lopen gewoon ons rondje, ik in ‘wet t-shirt tenue’. Het is er warm genoeg voor. Als we terug willen varen, krijg ik de motor niet teruggekanteld het water in. Dan maar roeien. We hebben de wind in de rug, dus dat moet lukken. Drijfnat kom ik weer terug op Coco. Ron, niets van mijn gestuntel heeft meegekregen, staat me verbaasd aan te kijken.

Na een onrustige nacht vanwege de binnenrollende deining varen we de volgende ochtend opnieuw naar het haventje van Katelios. Nu is het heerlijk rustig op het water. Net als we Coco prachtig in een vrije plek hebben ingeparkeerd, komt een local melden dat dit een plek voor vissers is. Lekker dan… Had ‘ie dat niet wat eerder kunnen zeggen? ‘Waar we dan heen moeten’, vraag ik hem. ‘Naar Poros’, antwoord hij, ‘dit is alleen voor vissers’. Poros is een stadje nog een uur verder terug dan Skala. Daar willen we dus níet heen. We komen overeen Coco langszij een ander zeiljacht te leggen. Als we daar bijna klaar mee zijn, komt hij terug en vraagt hoe lang we blijven. ‘Een paar dagen’, zeg ik. ‘Oooh’, dan kunnen we wel op een andere vrije plek gaan liggen. Wij hadden die plek zelf als te ondiep ingeschat, maar het blijkt toch te kunnen. Eindelijk liggen we dan. Veilig in het haventje. Klaar voor het familiebezoek van Jack.

Katelios, haven,
Haventje Katelios met links het ‘strandje’

Een jaar geleden lagen we ook in dit haventje en sindsdien blijkt er het nodige veranderd te zijn. Ten eerste is er een mooi strandje ontstaan in de hoek links achterin het haventje. Het is het resultaat van vergaande verzanding. De diepgang van deze haven is volgens kenners hier bij lage waterstand nog maar 1,7 meter. We zien twee keer een groot zeiljacht vastlopen in de ingang. Dat houdt het hier natuurlijk wel lekker rustig. Wij zijn blij dat we met zo’n 1,5 meter nog een beperkte diepgang hebben.

Katelios, Kefalonia, shallow, ondiep
Vastgelopen zeiljacht in de haveningang

Verder heeft de Port Police onlangs alle kleine verhuur bootjes van het strand naar de haven gedirigeerd. Waarschijnlijk met als doel de zwemmers te beschermen tegen roekeloze bootbestuurders, maar met als resultaat nog minder ruimte in het haventje. We hebben dus echt mazzel dat we nog een plekje gevonden hebben.

Ik stuur Stuart een berichtje dat we zijn gearriveerd. Wat zou er gebeuren als de broers elkaar ontmoeten? Wil Captain Jack dan nog wel met ons mee op de boot? Of blijft hij liever bij zijn broer? Ze hebben tenslotte ruim zes jaar samen geleefd. Gespannen wachten we op een reactie van Stuart en op de eerste ontmoeting van de broers na ruim acht maanden…

8 gedachten over “Terug naar Kefalonia”

  1. Geweldig!! Ja die Grieken willen baas in eigen ‘haven’ blijven zó herkenbaar! Én als je dan niet tegenstribbelt, want dat doen ze zelf het liefste wel, dan slaan ze om als een blad aan de boom.. geniet ze luitjes!! Weet dat je bij ons ook kunt aanleggen.. wees welkom in Limassol.. lekkere koffie en een wellness 😊 je kunt zelfs voor de deur ‘parkeren’. Wij wonen tenslotte maar 50 meter van de Middellandse zee. Groetjes Micky.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s