Vuurdoop

Nadat we Janna veilig gestald hebben op Corfu, denken we rustig terug te varen via een idyllische ankerbaaienroute. Het hoogseizoen is nog niet begonnen, dus ook op Paxos zou het nog redelijk rustig moeten zijn. Het weer gooit echter roet in het eten. Als we één nachtje in Syvota hebben liggen deinen, besluiten we om een veilige haven op te zoeken om de voorspelde elkaar opvolgende stormen uit alle vier de windrichtingen rustig uit te kunnen zitten. En waar kan dat beter dan in het ons zo vertrouwde Koronisia?

Het is wél een flinke tocht. Vijftig mijl lang maar liefst. Gelukkig is Coco iets sneller dan Janna, maar tien uur hebben we er zeker voor nodig. Als alles meezit. En dan bedoel ik niet alleen het weer, maar ook het schip zelf. We zijn met Coco nog niet zo vertrouwd en weten bij lange na nog niet van de hoed en de rand. En dat waar we wel meer van te weten zijn gekomen, was niet onverdeeld positief. Vooral de motor is nog een vraagteken. Het koelwatersysteem lijkt weer op orde, maar wat zou er nog meer aan mankeren? Eigenlijk was ons plan om dat met kortere tochtjes uit te proberen, maar dat lukt nu gewoon even niet.

Het eerste stuk van de tocht motoren we tegen de wind en de golven in richting het zuidoosten. Volgens de voorspellingen zou het beter moeten worden en dat klopt ook. We kunnen een heel stuk heerlijk ruim zeilen. Als ik ’s middags het nieuwste weerbericht check, zie ik dat de gebruikelijke middagwind toch wel ietsjes harder gaat worden dan eerder voorspeld. Maar 5 beaufort moet met onze Coco geen probleem zijn. Het gaat inderdaad steeds harder waaien. Voor we de smalle doorgang naar de Amvrakikos Golf indraaien, halen we het grootzeil weg. De wind tunnelt hier en is daardoor altijd harder en intussen ook recht van achteren. Gijpen met de grote genua is ook een nieuw kunstje voor ons, omdat de stag van de kleine keerfok er vlak achter zit. Met een beetje timing lukt het toch zonder de genua eerst deels in te rollen. We gaan als een speer, ook als we de tunnel achter ons hebben gelaten.

Zoals vaker zit het venijn in de staart. Met een dikke 6 Bft lopen we uiteindelijk de aan lager wal liggende, ondiepe haveningang van Koronisia aan. Ron manouvreert Coco de smalle haveningang in en onmiddellijk zijn we verlost van de hoge golven.

Nu is er alleen de wind nog, die het aanleggen met onze lastig sturende langkieler probeert te dwarsbomen. Gelukkig staan Alida en Auwert van de Frya ons al op te wachten en helpen ons met de aanleg.

Schip en bemanning hebben de vuurdoop glansrijk doorstaan. Moe, opgelucht en nog enigzins wiebelig van het woeste water schuiven we op de Frya aan. Het is bittertijd! Onder het genot van een paar welverdiende biertjes komen de heldhaftige verhalen al snel los. We zijn weer thuis…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s