Afscheid

Als we terugkomen van ons ochtendrondje stopt Jack bij de Crabber. We wonen al drie weken op onze nieuwe boot, maar Janna blijft zijn thuis. Niet dat hij het niet naar zijn zin heeft op Coco, hij krijgt Janna alleen nog niet helemaal uit zijn systeem. Net als wij.

Cornish Crabber, Southern_Cross, Gilmer, Preveza Marina
Janna en Coco in Preveza Marina

Al onze spullen zijn inmiddels naar Coco verhuisd en Janna is akelig leeg. De ziel is eruit, zo voelt het. Toch maken we haar nog één keer tot ons huis. Onze zoektocht naar een makelaar die kan helpen met de verkoop van Janna voert ons naar Corfu. Het is de dichtstbijzijnde makelaar die in elk geval snel reageert op telefoon en email en waarover we positieve verhalen horen van medezeilers.

Het wachten tot de heersende noordwestenwind plaatsmaakt voor een iets gunstiger richting heeft langer geduurd dan verwacht, maar dat geeft niet. We waren er ook nog niet echt klaar voor. Coco vroeg al onze aandacht. Het is ook leuker om je energie te steken in een nieuwe liefde dan in het afscheid nemen van een oude, maar nu moet het er toch écht van komen: dat wat waarschijnlijk onze laatste tocht met Janna zal zijn.

Als de weergoden ons eindelijk goedgezind lijken, trekken we twee dagen uit voor zo’n 60 mijl varen. Bepakt met rugzakken, hondentas en slaapzakken zijn we te gast op onze eigen boot. Onze Janna lijkt een huurboot geworden. Een vreemde gewaarwording.

Cornish Crabber, Jack Russel
Vertrek met zonsopkomst

De wekker gaat om 5 uur af. Dankzij de zomertijd is het voorlopig nog pikdonker en eigenlijk ook pas 4 uur ’s nachts. We volgen onze normale ochtendroutine: hond uitlaten, koffie drinken en de telefoon checken. De weersvoorspelling is nog steeds goed, dus ons plan kan doorgaan. We pakken de laatste spullen, sluiten Coco af en stappen op onze Janna. Vlak voor zevenen, met de eerste schemering, gooien we los. We hebben alledrie de slaap nog in de ogen. Een uur later kunnen we zeilend verder.

Cornish Crabber, Ionische zee, Ionian
Janna onder zeil naar Sivota

We gaan als een speer nu Janna zo licht beladen is. Het lijkt alsof onze oude liefde ons nog één keer probeert over te halen om haar niet aan de kant te zetten. ‘Zie je wel hoe goed ik kan zeilen’, lijkt ze te zeggen, ‘óók op de Middellandse Zee’. Gezien de snelle voortgang en de iets mindere weersvoorspelling voor morgen verleggen we ons doel voor vandaag van Paxos naar Sivota. Dat is wel zo’n 4 uur langer varen, maar kort de tocht van morgen lekker in.

Sivota, Syvota
De kade van Sivota

Sivota is een prachtige plek, die zich langzaamaan voorbereidt op het nieuwe vaarseizoen. Het is er nog heerlijk rustig, dus we vinden een mooie plek in het beschutte haventje daar. We wandelen, drinken en eten wat en gaan weer vroeg te kooi.

Jack Russell, hondenkooi, hondekooi, Cornish Crabber
Jack in de hondenkooi

Het voelt weer als vanouds, want de routine van het varen en wonen op de Crabber is er natuurlijk nog. Alleen na een paar weken op Coco voelt Janna ineens wel een stuk kleiner. Het is nu al moeilijk voor te stellen dat we hier toch écht twee jaar op hebben gewoond.

De volgende dag vertrekken we iets later. Onderweg regelen we van alles met de makelaar en de Boat Yard waar we Janna op het droge gaan zetten. Dat kan alleen pas eind april, dus we leggen haar eerst een maand in Gouvia, de Marina op Corfu. Een duur grapje, maar het is de enige veilige plek waar ook de makelaar er mee aan de slag kan. Vroeg in de middag leggen we er aan en tuigen Janna af. Een uur later staat de makelaar al bij de boot om alles door te spreken.

Voor de terugreis hebben we geen plan. Het is onduidelijk of we het in één dag kunnen halen terug naar Preveza. We pakken het aan zoals we hebben geleerd tijdens onze trein terugreis vanuit Nederland: stap voor stap. En het werkt. Ik word om 6 uur wakker. Twee uur later hebben wij koffie gehad en is Janna opgeruimd en gepoetst. Om 8 uur laten we haar achter en nemen de bus naar Corfu stad. We hebben de verkeerde kaartjes uit de automaat gehaald, maar met een kleine bijbetaling vindt de chauffeur het goed. Om 10 uur kunnen we door met de veerboot naar Igoumenitsa op het Griekse vasteland. We zien Corfu snel achter ons verdwijnen. ‘Dag Janna, tot over 4 weken’.

Ferry,Corfu,Kerkyra,Igoumenitsa, veerboot,Jack_Russell
Op de veerboot naar Igoumenitsa

Er rijdt vandaag geen bus rechtstreeks naar Preveza, maar we kunnen wel naar het vlakbij gelegen Louros. Alhoewel, de mevrouw achter het loket kijkt bedenkelijk naar Jack. Ze roept de chauffeur erbij, die op zijn beurt de baas belt. Vooruit dan. Hij is maar klein, dus hij mag mee. Tot zover het eenduidige huisdierenbeleid op de bussen van Ktel. Als we een flink stuk onderweg zijn, gebeurt er nog iets merkwaardigs. Ergens bij de afslag naar een gehucht stappen er drie mannen in, die naar onze paspoorten vragen. Hun sjofele kleding doet in niets aan douane of politie denken. Ik kijk ze verbaasd aan: ‘passports?’, vraag ik. Ron sist me toe dat ik rustig moet doen. Ik blijf het vreemd vinden. Wat zijn dit voor lui. Straks zijn we onze paspoorten kwijt. Dan vragen ze ons waar we vandaan komen. Als we zeggen allebei uit Holland te komen, lopen ze door. Andere buitenlandse passagiers achter ons worden wel gecontroleerd.

Ktel, bus, Igoumenitsa, Louros
Uitzicht vanuit de bus naar Louros

Uiteindelijk verlaten de drie de bus en nemen twee vermoedelijk Albanese mannen mee. We zitten hier dichtbij de EU-grens met Albanië, dus vandaar wellicht deze controles. In Louros verlaten we samen met de overige ‘bootjesmensen’ de bus. De mevrouw van het naastgelegen café legt mij met handen en voeten uit dat de bus naar Preveza over 15 minuten stopt bij de vervallen bushalte aan de overkant. Nog een klein dodemansritje verder staan we bij de Ktel bushalte in Preveza en na een half uurtje lopen met volle bepakking stappen we om drie uur alweer op onze nieuwe thuis, Coco.

Voorlopig hebben we afscheid genomen van onze trouwe Janna, die ons helemaal naar Griekenland heeft gebracht. Maar we gaan haar nog terugzien. Het afscheid is nog niet definitief. Verdrietig zijn we niet, want laten we eerlijk zijn: als je net een nieuwe liefde hebt gevonden, ben je toch niet verdrietig om het afscheid van de oude? Dat komt later misschien pas, want oude liefde roest niet.

Advertenties

4 gedachten over “Afscheid”

  1. Het oude vertrouwde achter laten valt echt niet mee, nu vooruit kijken en een hele mooie tijd tegemoet op jullie nieuwe boot Coco, veel vaar plezier voor jullie en Jack Gr Gerry

    Like

  2. Het oude vertrouwde achter laten valt niet mee, maar nu verder met jullie mooie nieuwe boot ,heel veel vaar plezier ook voor je man en Jack Gr Gerry

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s