Leef!

‘Yolo’ roepen ze nu. ‘Live fast, die young’, riepen wij vroeger. Zonder ook maar het flauwste benul te hebben van wat dat eigenlijk precies betekende. De dood was immers iets voor oude mensen, iets dat oneindig ver weg was en ons in elk geval niet kon overkomen. De dood leek meer een theoretische kwestie. Net als ziekte en gebrek. Helaas heb ik al snel anders geleerd.

Ik ben 26 jaar oud als mijn moeder sterft. Het is dan 7 mei 1993. Drie maanden eerder is haar verteld dat ze borstkanker heeft. Uitgezaaid. De behandeling met chemotherapie wordt haar fataal. Ze is dan pas 54 jaar oud. De dokters vertellen me dat het erfelijk zou kunnen zijn. Ziekte, sterven en dood komen voor de eerste keer akelig dichtbij. Mijn eerste ‘wake-up call’ dat het leven eindig is. De dood is ineens geen theoretische kwestie meer, maar akelig harde praktijk.

Corry van der Maas
Mijn moeder in haar jonge jaren

Toch gaat het leven daarna gewoon door en ik draai mee. Huisje, boompje, beestje, maar dan op onze eigen manier. In mijn achterhoofd blijft echter steeds die magische leeftijd hangen, die onherroepelijk dichterbij komt: 54 jaar. Ik kom er steeds dichterbij en vraag me steeds vaker af of dit het dan is. Ik zou zo graag nog een keer iets heel anders willen doen. Ik zou zo graag niet meer voor een baas willen werken. Ik zou zo graag meer vrijheid willen. En zon. En avontuur. En zo speelt dit dus ook een rol bij onze beslissing om met ons bootje op avontuur te gaan.

Er volgen er meer die sterven, soms ook te jong. Soms ook dichtbij. Maar nooit zoals de laatste keer. Het is 2016, zo’n 25 jaar later, als mijn broer Remco ziek blijkt te zijn. Longkanker. De voorbereidingen voor ons vertrek zijn dan al in gang gezet. En we gaan ook. Remco vecht intussen nog ruim anderhalf jaar tegen zijn ziekte, maar verliest uiteindelijk toch. Zeven maanden geleden sterft hij. M’n kleine broertje. 49 Jaar oud. Twee jaar jonger dan ik. Zijn leeftijd ben ik voorbij. Was ik altijd al voorbij.

Remco Lupker
Mijn broer Remco

Voor de zoveelste keer wordt mij pijnlijk duidelijk dat je het leven niet moet uitstellen. Dat het eindig is en elk moment het laatste moment kan zijn. En dat ik dus moet blijven doen wat ik graag wil doen. Dat ik mijn dromen achterna moet blijven gaan. Nu moet leven. En niet ‘later’ als ik met pensioen ben. Als ik dat al haal. En als er dan nog een pensioen is.

Veel mensen die we onderweg tegenkomen en die net als wij veel van hun zekerheden hebben opgegeven, hebben vergelijkbare levenservaringen. Ze hebben te maken of te maken gehad met ziekte van zichzelf of naasten. Of met vroegtijdig verlies van naasten. Dat lijkt de keuze makkelijker te maken. De keuze om je bestaande zekerheden op te geven in ruil voor de vrijheid om met je leven te gaan doen wat je zelf graag wilt. Niet meer werken, sparen en verzekeren voor later, maar nú je dromen verwezenlijken. Want je kunt jezelf niet verzekeren van een later. Het enige dat zeker is, is nu.

José Mujica, voormalig president van Uruguay, zei het al: “Als je iets koopt, betaal je niet met geld. Je betaalt met de uren van je leven die je nodig had om dat geld te verdienen.” Dus al het geld dat je nu bij elkaar aan het verdienen bent voor mooie spulletjes of voor zekerheid later, betaal je met je eigen tijd van leven. Tijd van leven die je niet meer kunt gebruiken om te doen wat je graag wilt. Dus: stel je leven niet uit tot later, een ‘later’ waarvan je niet eens weet of het wel zal komen. Verpruts je tijd van leven niet. Leef nu. Leef!

Advertenties

9 gedachten over “Leef!”

  1. Reeds met dertig, na een scheiding die me weer op nul zette besloot ik vroeg te stoppen met werken en te gaan zeilen. Ik moest weer van nul beginnen, werkte dan ook 12 uur per dag, zeven dagen per week. Geen vakantie of vrije tijd. M´n laatste job was het runnen van een bootjeswinkel. Ik deed ook de receptie voor onze grote luxe marina en organiseerde ieder jaar een “ vertrekkers” avond in ons restaurant. In die tien jaar heb ik twee jachten uit onze 600 + marina weten vertrekken. Een was na een jaar terug. Allen die interesse hadden in vertrekken haakten af wegens ziekte of vermeende zekerheid.
    De maanden voor ik m´n job ( die ik heerlijk vond ) opzegde waren erg moeilijk. De zekerheid en geborgenheid van een geregeld makkelijk leventje opzeggen, voor wat ? Onzekerheid ? Ik werd letterlijk ziek van de zorgen. Werd binnen seconden na het afgeven van m´n opzeggingsbrief beter.
    Nu, begin ik aan het twintigste jaar van m´n vrijheid.
    Wens dat ik vroeger gegaan was.

    Liked by 1 persoon

      1. Ik winter op de Poros ( Saronic ) binnenzee. Na 20 jaar heb je veel gezien en is het niet meer nodig s´winters te reizen. Want, ik heb op de harde manier geleerd dat de winters hier gevaarlijk kunnen zijn.
        Winteren betekend voor anker liggen en om de twee drie dagen een andere stek opzoeken. Ik doe dat zeilend, van ankerop gaan tot anker laten vallen, zodoende blijft men in beweging en oefent een zeer belangrijk deel van het zeilen.

        Ik vind jullie blog zeer interessant, het is ongelooflijk hoe gelijk onze zeilwegen verlopen, ook gedankelijk.
        Ik schrijf dan wel geen blog, wel een maandelijks berichtje voor mijn familie thuis ( mijn moedertje is 87 en schrijft goed en vaak mails ) en enkele zeilbekenden.
        De maand November hebben we doorgebracht op het eilandje Dokos. Ik moest een puttingijzer vervangen, dat liep door tot onder de waterlijn dus ik moest de boot krengen voor de herstelling.
        Dokos is practisch onbewoond, heeft een baai waar geen diesel gegenereerde golven kunnen komen.
        Ideaal voor linke karweitjes.
        Mocht het je interesseren, ik kan je het berichtje toesturen, M´n mailadres is : vpouckej@gmail.com

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s