We zijn in Griekenland!

Het is ruim veertien maanden na ons vertrek uit Nederland als we op 3 juli voor het eerst ons anker uitgooien op Griekse bodem. We zijn aangekomen in een ankerbaai aan de noordkant van Othonoi, een klein eilandje ten noordwesten van Corfu. Het kost ons nog bijna ons anker, omdat we op te stenige grond blijken te liggen. Maar bij aankomst zijn we moe, heel moe en kijken niet meer zo nauw. De laatste twee tochten waren lang voor op een Crabber.

Hoe zuidelijker je komt langs de Italiaanse westkust, hoe minder havens je tegenkomt voor jachten. De afstanden die we per tocht moeten overbruggen, worden dan ook steeds groter. Als we door de Straat van Messina naar de onderkant van de laars zijn gevaren, zoeken we een zo kort mogelijke oversteek uit van de voorvoet naar de hak. Die is toch nog altijd zo’n 62 zeemijl (112 km) lang en brengt ons van Ciro Marina naar Santa Maria di Leuca. Met een gemiddelde snelheid van 4 knopen (7,2 km per uur) gaat ons dit zo’n 15 uur kosten en het is de vraag of we dit bij daglicht gaan redden, zeker als er onderweg nog iets tegen zit. Daarom besluiten we er onze eerste nachttocht van te maken. We weten dan immers zeker dat we met daglicht aankomen, want in het donker een onbekende haven aanlopen, willen we liever niet.

Ciro Marina, vissershaven zonder voorzieningen

Op 29 juni gooien we – twee uur eerder dan gepland – los in Ciro Marina. Er staat wind, dus we gaan rustig een stukje zeilen. Zodra we de haven uit zijn, laat de wind het echter alweer afweten en dobberen we wat rond. Het geeft niet, want we hebben de tijd. Echt fris en fruitig zijn we allebei niet, want in Ciro Marina zijn we door een visser meegenomen om te eten bij zijn oude moeder en daar kwam ook de nodige drank bij kijken. Het was een aparte belevenis zo bij mensen thuis te komen en ontvangen te worden alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat je langs komt. Heerlijk gegeten en daarna alle familie foto’s bekeken.

Het is nog niet donker als ik binnen op de AIS een groot containerschip zien naderen. Volgens het beeld op de IPad moeten we voor langs kunnen, dus ik geef aan Ron door om een beetje gas bij te geven en koers te houden. Toch voelt het niet prettig om ruim een half uur een schip van 300 meter lengte op je af te zien komen, terwijl dat schip ons zeer waarschijnlijk niet eens ziet. Gelukkig gaat het weer goed en gaan we ruim voor langs.

Zicht vanuit binnen de kuip in

Het eerste stuk de nacht in varen we op de motor met het grootzeil erbij. Het is één nacht na volle maan en helder, dus we verwachten redelijk wat te kunnen zien. We hebben er alleen geen rekening mee gehouden dat de maan soms pas later in de nacht opkomt, dus het eerste stuk moeten we het doen met het licht van de volop schitterende sterren. Eind van de avond zie ik ineens een rode vuurbal aan de horizon. De schrik slaat me om het hart. Wat is dat voor een schip? Brand? Even later dringt het tot me door. Het is de maan die opkomt. Zo heb ik dat nog nooit gezien. Ik roep Ron die binnen op de bank ligt om een oogje dicht te doen. Het is prachtig.

Er zwemmen soms ook weer dolfijnen met ons mee en ze maken dit keer ook geluid, van die knisperende dolfijnengeluidjes. De maan en Venus schijnen intussen een baan van licht over de golvende zee. Het is betoverend mooi. Hoe hoger de maan staat, hoe meer we kunnen zien. We passeren net de 2.000 meter dieptelijn niet en we moeten onze kompaskoers steeds aanpassen om op de juiste grondkoers te blijven. Al 8 uur van tevoren zien we de vuurtoren van Santa Maria di Leuca, de op een na belangrijkste vuurtoren van Italië, waarvan het licht op 102 meter boven de zeespiegel staat. Er recht op af sturen gaat alleen nog niet vanwege de stroming.

Vlakbij de 2.000 meter dieptelijn

De duisternis, zo’n klein bootje op zo’n grote, golvende zee, het maakt je klein en nietig. En het speelt spelletjes met je zintuigen. Ik hoor een geluid, kijk, zie een breker naast me. Kan niet, denk ik. Even later hetzelfde aan de andere kant van de boot. Dan ineens vlak naast me. Ik schrik me rot. Het is een dolfijn die op minder dan een meter van mij af uit het water springt. Wow…

Om 2 uur ’s nachts kunnen we de voorzeilen hijsen en kan de motor uit. Heerlijk! Het blijft zo’n prachtig zeilwindje tot vlakbij Santa Maria di Leuca, dat we met zonsopkomst aanlopen.

Aanloop Santa Maria di Leuca bij zonsopkomst

De oversteek van Italië naar Griekenland doen we twee dagen later en bij daglicht. We vertrekken om 6 uur ’s ochtends voor een kleine 50 mijl richting Othonoi, het dichtstbijzijnde Grieks eiland. De eerste uren zijn de golven nog flink hoog, soms tot zo’n 2 a 2,5 meter. We steken het kanaal van Otranto over, zo heet het hier, en feitelijk ook de Adriatische Zee. Vandaar… Lange tijd is er niets te zien, geen land, geen andere schepen en zelfs geen dolfijnen. Een paar uur voor aankomst doemt de vuurtoren van Othonoi in de verte op met daarachter de donkere, kale bergkammen van Albanië. We varen richting een ankerbaai aan de noordkant van Othonoi, omdat de wind en belangrijker nog de golven momenteel uit het Zuiden komen. Voor het eerst sinds lange tijd weer op ons anker.

DSCF8417.JPG
Een welverdiende ‘sundowner’ in de ankerbaai aan de noordkant van Othonoi

De volgende dag blijkt onze ankerlijn bijna door geschavield en het anker zelf haakt vast achter een grote steen. Met een beetje gerommel krijgen we alles gelukkig weer netjes los. We denken terug aan het dringende advies van Jan Brunt, een zeiler die we een paar dagen eerder spraken, om toch vooral alleen ketting te gebruiken. Dat moeten we dus nog even gaan regelen. We verleggen onze boot naar het haventje aan de zuidkant van Othonoi i.v.m. de naar noord draaiende en flink toenemende wind. Hier liggen we netjes aan een steiger en hebben onze ankerlijn gelukkig even niet nodig. Eerst maar eens even chillen op Othonoi!

6 gedachten over “We zijn in Griekenland!”

  1. Heerlijk even bekomen van alles wat jullie hebben mee gemaakt, het blijft speciaal met in de avond zonsondergang en tegen vijven de komende zon en een nieuwe dag….. Griekenland blijft verbazen en de Grieken zijn zeer gastvrij!

    Like

  2. Jeminee zeg wat een avontuur het is geweldig wat jullie allemaal meemaken onderweg een echt avontuur. Veel plezier in mooi Griekenland

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s