Ongenode gasten

Er is ons al wel gevraagd of we op onze reis nog geen vluchtelingenboten zijn tegengekomen. Nee dat zijn we niet. De beelden die we van de Nederlandse TV-journaals kennen, zijn we hier nog niet in het echt tegengekomen. Geen overladen rubberboten vol met uitgedroogde Afrikanen, geen aangespoelde zwemvesten of nog veel erger. We zitten tenslotte ook nog niet zo zuidelijk als Lampedusa, Malta of de zuidkant van Sicilië. Maar weten we eigenlijk wel hoe dat er uitziet, een vluchtelingenboot?

Op donderdag 6 juni staan we vroeg op, want de tocht van Marina di Porto Bolaro naar Porto Delle Grazie in Rocciella Jonica is maar liefst 59 zeemijl lang (109 km). Om iets voor zessen ’s ochtends gooien we de trossen los.

20180605_193517.jpg
Marina di Porto Bolaro

De zee is minder rustig dan voorspeld en er staat geregeld een flinke wind. Gelukkig kunnen we hierdoor grote stukken zeilen, al moet de motor er soms bij aan om het minimaal vereiste tempo van vier knopen vast te houden. We varen grotendeels plat voor de wind en dat is met een flinke golfslag van achteren altijd een kwestie van goed opletten. Er bestaat immers het risico op een ‘klapgijp’ (het ongecontroleerd overkomen van het grootzeil als de wind er ineens van de andere kant in komt). Met het zeil slaat dan namelijk ook de lange, zware houten giek over de boot heen en dat kan flinke schade opleveren aan zowel boot als bemanning.

DSCF8054.JPG
Onderweg naar Roccella Jonica

Maar alles gaat goed tot er ’s middags uit het niets een grote gevechtshelikopter opduikt aan de horizon. ‘Kijk, een helikopter’, zeggen we nog vrolijk. Maar als deze enorme helikopter een paar tellen later vlak achter onze boot hangt, is het ineens een stuk minder grappig. Het is de Guardia di Finanza en ze willen blijkbaar even binnen kijken. Het geweld van de draaiende vleugels zo dichtbij zorgt voor een flinke verplaatsing van water en lucht. Ik haal het zeil een flink stuk in, omdat ik bang ben dat hun luchtverplaatsing alsnog voor een klapgijp kan zorgen. ‘Maak een foto’, roep ik tegen Ron. En vlak daarna ‘Nee, doe toch maar niet…’ Ik betwijfel ineens of de Guardia di Finanza daar de humor van kan inzien en we willen ze nu graag even te vriend houden. Het is doodeng en we zijn opgelucht als ze na een halve minuut weer wegvliegen. Wat kwamen ze in godsnaam doen zo dichtbij bij onze Crabber?

Twee dagen later lezen we een bericht op Kustnieuws (Facebook) dat dit bezoek wellicht verklaart. Voor de kust van Sicilië is door de Italiaanse autoriteiten een onder Nederlandse vlag varende kotter opgebracht met maar liefst tien ton hasj aan boord. De Quest zou al veertig uur in de gaten zijn gehouden en uiteindelijk met toestemming van de Nederlandse autoriteiten op 130 zeemijl zuidoostelijk van Sicilië zijn geënterd. Wie weet waren wij ook even verdacht…

Gelukkig komen we even later veilig aan in Rocciella Jonica en eten samen met onze Deense buren uit Porto di Bolara een meter pizza bij het havenrestaurant.

DSCF8173.JPG

Dat blijkt een gouden greep: lekker en gezellig eten en drinken voor weinig geld. Dus zaterdagavond zitten we er weer, dit keer met z’n tweetjes. Vanaf het restaurant zien we zwaailichten. Het is een ambulance die zich begeeft naar een zeiljachtje dat een paar uur eerder door de Guardia Costiera (zeg maar de Italiaanse kustwacht) de haven is binnengebracht. Het ziet er dan al vreemd uit: een jacht dat van zee komt met een giektent over het grootzeil gespannen… Nu lopen er een hoop mannen bij rond in witte pakken. Het is een vreemd schouwspel, dat toch niet al te veel bekijks trekt. Men is het blijkbaar gewend.

Intussen is ons al wel opgevallen dat er naast de vissersboten flink wat verlaten zeil- en motorjachten liggen.

DSCF8199.JPG

Er zitten briefjes op met in het Italiaans de tekst dat de boot is onderworpen aan strafrechtelijke inbeslagname. De volgende dag ligt het zeiljachtje met de giektent er ook bij en wordt helemaal binnenstebuiten gekeerd door de Guardia Costiera. Van een Australisch Italiaanse zeilster op een grote catamaran, die hier al langer ligt, begrijp ik de volgende dag pas wat er aan de hand is. Het zeiljachtje met de giektent vervoerde vluchtelingen. Zesendertig om precies te zijn.

DSCF8183.JPG

De mensensmokkelaars zijn gearresteerd en de vluchtelingen zijn opgevangen. Een deel was er slecht aan toe, aldus de zeilster. Mijn mond valt open van verbazing. Op een slank gebouwd zeiljacht van nog geen twaalf meter? Nog geen twee keer zo groot als onze Crabber? Onvoorstelbaar! Intussen gaat de aandacht van de media uit naar de grote vluchtelingenschepen, die niemand wil hebben. Maar zo kan een vluchtelingenboot er dus ook uit zien. En het is niet de enige hier getuige de vele boten met briefjes over strafrechtelijke inbeslagname. Even denk ik weer terug aan die grote helikopter achter onze boot. Misschien zocht ‘ie helemaal niet naar drugs, maar werd ook onze Crabber verdacht van het vervoer van ongenode gasten. Vluchtelingen zijn handel en daar wil iedereen een graantje van meepikken. Een Crabber kan dus ook een vluchtelingenboot zijn. Een bizarre gedachte. Bizar maar helaas realistisch.

Advertenties

4 gedachten over “Ongenode gasten”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s